Skip navigation

Συμπληρώθηκαν 37 χρόνια από την ημέρα που ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου, μαζί με ιστορικά στελέχη της δημοκρατικής παράταξης και ενεργών αγωνιστών της νεολαίας, δημοσιοποίησαν την Ιδρυτική Διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Στις 3 Σεπτέμβρη του 1974 συγκροτήθηκε το Κίνημα που εγκόλποσε το σύνολο των οραμάτων και των αξιών των μεταπολεμικών γενιών της χώρας μας, που έδωσαν τον αγώνα ενάντια στο κράτος της δεξιάς και την υποτελή προσάρτηση της Ελλάδας “στην Δύση”.

Ένα Κίνημα που εξέφρασε με ολοκληρωμένο και ρεαλιστικό τρόπο μια πρόταση εξουσίας που θα έκλεινε οριστικά τον πολιτικό και κοινωνικό διχασμό της ελληνικής κοινωνίας σε “εθνικόφρονες” και “μιάσματα” σε “προνομιούχους” και μη. Ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου μαζί με την προοδευτική νεολαία της πατρίδας μας, τους μικροεπαγγελματίες, τους μισθωτούς και τους αγρότες συγκρότησαν ένα λαϊκό κοινωνικό μέτωπο, που αξιοποιώντας τα “βάθρα της δημοκρατίας” (συνδικαλισμό-αγροτικό κίνημα, τοπική αυτοδιοίκηση, κοινοβούλιο) οδήγησαν στη μεγάλη νίκη του λαού και την “Κυβέρνηση της Αλλαγής”!

Η πορεία της χώρας από το 1981 και μετά, δεν έχει καμία σχέση με την πορεία της χώρας από το 1945 μέχρι τότε. Μια χώρα που κυριαρχούσε το παρακράτος, που κυβερνούσαν “εξωθεσμικά κέντρα”, που δικαιώματα είχαν μόνο οι ευνοούμενοι των “κομματαρχών” της δεξιάς και των ελίτ κάθε τοπικής κοινωνίας (παππάς, δάσκαλος, γιατρός, νωματάρχης, γραμματικός, κλπ) και που κυριαρχούσε η φτώχια, η ανασφάλεια, η εκμετάλλευση, και ο αποκλεισμός, μπήκε στο “χρονοντούλαπο” της ιστορίας.

Από τον Οκτώβρη του 1981 θεμελιώθηκαν και εν τέλει κυριάρχησαν έννοιες και αξίες, όπως η πλήρης ελευθερία έκφρασης, η πλήρης ανάπτυξη των συνδικαλιστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, η ίση μεταχείριση από τη δικαιοσύνη, το κράτος και τους θεσμούς όλων των πολιτών, ή ισότιμη πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες και η κατοχύρωση της πρόσβασης όλων στα θεμελιώδη κοινωνικά αγαθά της παιδείας και της υγείας.

Για πρώτη φορά θεμελιώθηκε οικογενειακό δίκαιο που διασφάλιζε τα δικαιώματα της γυναίκας και λήφθηκε μέριμνα για τους ανάπηρους, τους απόμαχη αγροτιά, τις εργαζόμενες μητέρες, τους πολύτεκνους και σειρά άλλων ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Η ύπαιθρος της πατρίδας μας για πρώτη φορά είδε ηλεκτρικό ρεύμα, άσφαλτο σε όλους τους οικισμούς, αρδευτικό δίκτυο και γιατρό/δάσκαλο με μόνιμη θέση και υποδομές. Για πρώτη φορά έγιναν μεγάλες πολεοδομικές παρεμβάσεις και ανασυγκροτήσεις, αστικές αναπλάσεις-πεζοδρομήσεις και κατασκευάστηκαν ολοκληρωμένα δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης στις πόλεις.

Όλες οι μεγάλες θεσμικές μεταρρυθμίσεις, αλλά και το σύνολο των αναπτυξιακών υποδομών έδωσαν μια πρωτοφανή ώθηση στην ελληνική κοινωνία και για πρώτη φορά ανέτρεψαν τις κατεστημένες κοινωνικές τάξεις, δίνοντας ελπίδα για κοινωνική αναβάθμιση και επαγγελματική καταξίωση, σε τμήματα που λαού που μέχρι τότε ήταν καταδικασμένα και αποκλεισμένα. Καταλυτικό ρόλο σε αυτό έπαιξε το άνοιγμα της ανώτατης εκπαίδευσης σε όλους τους Έλληνες και η δημοκρατικοποίηση της λειτουργίας της.

Όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις πολεμήθηκαν λυσσαλέα από την “απολιθωμένη δεξιά” του Ευάγγελου Αβέρωφ και αργότερα το TELECITY του Γ. Καρατζαφέρη, την “τραμπούκικη νεολαία” των “Κένταυρων” και των “Ρέιντζερς” των Ανδρεουλάκου, Μεϊμαράκη, Βουλγαράκη, κ.α. και την νεοσχηματιζόμενη “φιλελεύθερη δεξιά” των Μητσοτάκη, Μάνου, Ανδριανόπουλου, κλπ. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις ο λαός παρασύρθηκε και συντέλεσε στο πισωγύρισμα και την ανακοπή (1989) της πορείας της Αλλαγής.

Πολλές από αυτές τις αλλαγές δεν έγιναν κατανοητές από τους πολίτες, ενώ ορισμένες παρερμηνευτήκαν -και παρερμηνεύονται ακόμα- από στελέχη και μέλη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το κράτος δικαίου για πολλούς ερμηνεύτηκε ως “κράτος για βόλεμα”. Η κοινωνική δικαιοσύνη ερμηνεύτηκε ως “επίδομα στον ψηφοφόρο”. Ο “δημοκρατικός προγραμματισμός” και η συμμετοχή των εργαζομένων ερμηνεύτηκε ως “βιλαέτι του συνδικαλιστή” ή του “τοπικού άρχοντα”. Η συνδικαλιστική ελευθερία και τα δικαιώματα των εργαζομένων ερμηνεύτηκαν ως ασυδοσία και “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη”.

Σε κάθε περίπτωση είναι προφανές ότι η μεγάλη προσφορά του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στον τόπο την περίοδο 1981-1989 δεν μπορεί με τίποτα να επισκιαστεί από αυτές τις παρερμηνείες. Αντίθετα είναι μια εμπειρία που επιβάλλεται να μας καθοδηγήσει σήμερα και να συμπληρώσει ως “κεφάλαιο ανεπιθύμητων παρενεργειών” την  ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Είναι μια εμπειρία που μπορεί να βοηθήσει τον λαό μας να κατανοήσει την ρήση “παν μέτρον άριστον”, να ερμηνεύσει τις φάσεις που πέρασε η χώρα μας, από την μεταπολίτευση και μετά, αλλά κυρίως να αποκωδικοποιήσει μέρος των δυσκολιών που βιώνουμε σήμερα.

Παράλληλα, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και σε επόμενες ιστορικές του φάσεις, κατόρθωσε να εκφράσει τα οράματα, τις ανάγκες και τις επιδιώξεις του ελληνικού λαού και να διασφαλίσει τον ρόλο και την προοπτική της χώρας. Από το 1993 μέχρι και το 2004 υλοποιήθηκαν πολιτικές που σταθεροποίησαν την οικονομία της χώρας, μετά την “λαίλαπα Μητσοτάκη”, εισήγαγαν νέους θεσμούς αξιοκρατίας, δικαιοσύνης και αποκέντρωσης, επέτρεψαν στην Ελλάδα να ολοκληρώσει ένα μεγάλο πρόγραμμα υποδομών και συνέχισαν τη σημαντική παρουσία της χώρας στο διεθνές περίγυρο -με την ένταξη στην Ο.Ν.Ε.- και την περήφανη εξωτερική πολιτική, που οδήγησε στην ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.

Δυστυχώς, όμως το ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε να ανατρέψει όλη αυτή την περίοδο τα κακώς κείμενα του αναποτελεσματικού κράτους, όπου αυτό είχε διαμορφωθεί. Δεν μπόρεσε να ανατρέψει τη νοοτροπία του “κομματάρχη” την οποία αντίθετα “κοινωνικοποίησε”. Δεν μπόρεσε να αποφύγει την λογική του “κράτους λάφυρο” και δεν μπόρεσε να συγκρουστεί με τις κάθε λογής κοινωνικές “ομάδες πίεσης”, που αντιλαμβάνονταν το “ιδιωτικό” τους συμφέρον ως αναφαίρετο δικαίωμα! Έτσι με μια ευρύτερη πολιτική συνενοχή, που σήμερα δημοσιογραφικά ορίζεται ως “μεταπολιτευτικό κράτος”, διαμορφώθηκαν παθογένειες και αγκυλώσεις που επιβαρύνουν τους πολλούς, και που καταδικάζουν τη νέα γενιά να ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες!

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει το δικό του μερίδιο συμβολής σε αυτήν την κατάσταση. Έχει το δικό του μερίδιο στην ανοχή σε άνομα μικρά ή μεγάλα συμφέροντα που διαμόρφωσαν θύλακες διαφθοράς, γενικευμένης ανομίας και παρασιτισμού. Έχει την ευθύνη γιατί σε πολλές περιπτώσεις οι πόροι δεν αξιοποιήθηκαν όπως θα έπρεπε, και σειρά δημοσίων έργων και προμηθειών βρέθηκαν στη σφαίρα της “σκανδαλώδους” διαχείρισης. Έχει την δική του ευθύνη γιατί πολλές φορές μετέτρεψε κοινωνικούς θεσμούς αντιπροσώπευσης, σε θεσμούς εξυπηρέτησης και πολιτικής συναλλαγής. Έχει την δική του ευθύνη γιατί γαλούχησε κομματικά στελέχη και νέους συνδικαλιστές σε μια λογική εύκολης ανέλιξης και πελατειακής συναλλαγής. Πολλά από αυτά τα φαινόμενα διαπότησαν την ελληνική κοινωνία και εξαπλώθηκαν σε όλες τις γωνίες της πατρίδας μας. Σε πολλές περιπτώσεις οι  “ισχυροί” έγιναν παντοδύναμοι και έτσι επικράτησε τελικά το “δίκαιο του ισχυρού” και όχι η ισχύς του δικαίου.

Έτσι η διεθνής οικονομική κρίση που ξεκίνησε στην Ελλάδα επίσης ως οικονομική -ειδικά μετά τα λάθη και τις εγκληματικές επιλογές του Κ. Καραμανλή- και εξαιτίας όλων αυτών των παθογενειών εξελίχτηκε σε αξιακή, θεσμική, πολιτική και κοινωνική. Ο πολιτικός κόσμος κατέστη συνολικά αναξιόπιστος και “ένοχος” γιατί ήταν “παταγώδης” η κατάρρευση των “μύθων” για την “ισχυρή Ελλάδα”, την “θωρακισμένη οικονομία”, την “δίκαιη κοινωνία”. Ήταν “παταγώδης” η κατάρρευση της πεποίθησης ότι μπορούμε να καταναλώνουμε χωρίς να παράγουμε ανάλογα, και να αυξάνουμε την ευημερία μας εύκολα, χωρίς να αυξάνουμε τον παραγόμενο πλούτο ή χωρίς να τον αξιοποιούμε/διαχειριζόμαστε ορθολογικά…

Σήμερα που οδηγηθήκαμε σε λύσεις εκτάκτου ανάγκης και σε πολλές περιπτώσεις σε μέτρα πανικού ή εκβιαστικών συμβιβασμών, αρχίσαμε να αναζητούμε τις αιτίες, τόσο ως κόμματα, όσο και ως κοινωνία. Αρχίσαμε να αναλογιζόμαστε τα λάθη του παρελθόντος και κάποιοι (πολιτικοί και κόμματα) τόλμησαν να πουν αλήθειες.

Δυστυχώς ακόμα σήμερα δεν έχουν εμπεδωθεί αυτές οι αλήθειες. Δυστυχώς ακόμα λοιδορούνται περισσότερο αυτοί που τις λένε και λιγότερο αυτοί που φταίνε. Ακόμα και σήμερα αναζητούμε ωραία λόγια και μεγάλες υποσχέσεις, αντί να αναζητούμε αλήθειες, και μαζί με τις ευθύνες των άλλων να αναλογιζόμαστε και τις δικές μας, τόσο ως ενεργοί πολίτες-ψηφοφόροι, όσο και ως απαθείς (ως σήμερα) εργαζόμενοι-καταναλωτές.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. για άλλη μια φορά βρίσκεται στην πρωτοπορία. Άλλοτε εξ ανάγκης, άλλοτε εξ αδιεξόδου και άλλοτε επειδή πραγματικά έχει κάνει την αυτοκριτική του και έχει αποδεχτεί τις ευθύνες του, διατυπώνει ένα σύγχρονο και κυρίως αναγκαίο και οραματικό πολιτικό λόγο. Ίσως αυτός ο λόγος να μην είναι ευχάριστος γιατί μιλάει για λάθη, παραλείψεις και ευθύνες. Ίσως να μην είναι θεαματικός γιατί μιλάει για θυσίες, ανατροπές και ξεβόλεμα. Μπορεί να μην είναι σαγηνευτικός γιατί δεν υπόσχεται “ουτοπίες”, “ευμάρεια” και “ευκολίες”. Είναι όμως υπεύθυνος, αναγκαίος και κυρίως εγγυάται την μετάβαση της χώρας με ασφάλεια, συνοχή και προοπτική στην επόμενη φάση της ιστορίας της.

Η χώρα μας έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη για εφαρμογή κανόνων. Έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη για ανάδειξη αξιών. Έχει ανάγκη από νέους θεσμούς που θα εγγυώνται δικαιοσύνη, αξιοκρατία και ισότητα. Έχει ανάγκη από εξορθολογισμό που θα σέβεται τον δημόσιο πλούτο και θα εγγυάται την αλληλεγγύη των γενεών. Έχει ανάγκη από μεταρρυθμίσεις που θα απελευθερώνουν δημιουργικές δυνάμεις, αλλά και θα εγγυώνται ίσες ευκαιρίες για μόρφωση και δουλειά.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. “του Γιώργου Α. Παπανδρέου” από το 2004 διατυπώνει αυτές τις αρχές και τις ιδέες. Από το 2007 μιλάει για την ανάγκη μεγάλων αλλαγών που θα κλείνουν τον “κύκλο της μεταπολίτευσης” και θα αφήνουν στο ιστορικό παρελθόν τον άκρατο κομματισμό και τις κάθε λογής συναλλαγές και σκοπιμότητες. Αν δεν γίνουν αυτά δεν μπορεί να διαμορφωθεί ένα παραγωγικό και αποτελεσματικό κράτος και δεν μπορεί να θεμελιωθεί η δίκαιη κοινωνία.

Ταυτόχρονα, καμία αλλαγή δεν μπορεί να στεριώσει και να αποδώσει αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία και δεν συμβάλουμε όλοι μαζί για να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Με βάση αυτό το νέο αναπτυξιακό μοντέλο επιβάλλεται να αξιοποιηθούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας και τα δυναμικά χαρακτηριστικά του λαού μας, στα πλαίσια του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος και του διεθνούς καταμερισμού εργασίας και κεφαλαίων. Αυτή είναι η μεγάλη ευθύνη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αυτή είναι η μεγάλη ευθύνη όλων όσων ασκούν δημόσια αξιώματα ή διεκδικούν την ψήφο και την στήριξη των πολιτών.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρέπει άμεσα να ανταποκριθεί στο σύγχρονο περιεχόμενο της Διακήρυξης της Γ’ του Σεπτέμβρη. Να αναδείξει την σημερινή αξία, σημασία και ερμηνεία των αρχών του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος και τις μεγάλες διαφορές στόχων και πολιτικής που μας χωρίζουν από την Ευρωπαϊκή Λαϊκή Δεξιά, αλλά και τις διεθνείς δυνάμεις της συντήρησης, του σκοταδισμού, του θρησκευτικο-εθνικιστικού φανατισμού και της “οικονομικο-κρατίας”.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. επιβάλλεται να προχωρήσει σε ένα νέο “Συμβόλαιο με το Λαό” που θα θέτει τους στόχους της “νέας Αλλαγής”. Τους στόχους για ένα νέο πολιτικό σύστημα που θα υπηρετεί τους πολλούς. Για θεσμούς και διαδικασίες που θα αμείβουν όσους παράγουν, όσους είναι νομοταγείς, όσους συνεισφέρουν στο κοινωνικό σύνολο, ανάλογα με τις δυνατότητες τους. Θα υποστηρίζουν όσους για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης. Θα τιμωρούν όσους λειτουργούν παρασιτικά και ενάντια στην κοινωνική συνοχή και το δημόσιο συμφέρον. Θα παρέχουν ίσες ευκαιρίες σε όλους αμβλύνοντας τις κοινωνικές, μορφωτικές και οικονομικές ανισότητες.

Σήμερα το ΠΑ.ΣΟ.Κ. βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και επιβάλλεται να κάνει μια σημαντική επιλογή. Να απελευθερώσει τις δημιουργικές δυνάμεις της ελληνικής νεολαίας και να αγκαλιάσει τη νέα γενιά που πιστεύει στη “νέα αλλαγή”. Μια γενιά που όπως και όλες οι προηγούμενες θα αντισταθεί σε επιλογές που τη φιμώνουν και τη βάζουν στο περιθώριο. Στη γενιά που πιστεύει ότι πρέπει να κλείσει ο “κύκλος της μεταπολίτευσης”, χωρίς να αναπαράγονται τα “τζάκια” και οι φορείς-δομές των παθογενειών της. Στη γενιά που μερικές φορές μπορεί να λειτουργεί μηδενιστικά, αλλά σίγουρα αναζητά ένα νέο αξιακό πλαίσιο…αφού πλειοψηφικά βρίσκεται πλέον στο χώρο των (νέων) “μη προνομιούχων”, όπως και το 1974!

Η μακρά ιστορία της μεγάλης «δημοκρατικής παράταξης» έχει δείξει ότι έχει αστείρευτες δυνάμεις ανανέωσης και αναγέννησης. Έχει δείξει ότι γεννά το καινούριο και ότι ανταποκρίνεται στις ανάγκες, τις προσδοκίες και τα οράματα του λαού μας. Είναι ευθύνη όλων μας να αγωνιστούμε και να διαψεύσουμε όσους λιποψύχησαν και εγκατέλειψαν την προσπάθεια για την ανασυγκρότηση της χώρας. Να διαψεύσουμε όσους θέλουν να φέρουν τη δημοκρατία μας σε “συνθήκες εργαστηρίου” και να εκμεταλλευτούν την άλλοτε δικαιολογημένη, άλλοτε τυφλή (και μερικές φορές κατευθυνόμενη) αγανάκτηση των πολιτών, για να εκβιάσουν τις δημοκρατικές διαδικασίες και να ποδηγετήσουν τα κόμματα και τις πολιτικές εξελίξεις, για τα δικά τους συμφέροντα.

Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ και οι προοδευτικές και παραγωγικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας μπορούν να εγγυηθούν την έξοδο από την κρίση και να θέσουν τη βάση για την χώρα των οραμάτων και των προσδοκιών μας. Κάθε άλλη επιλογή πέρα και έξω (πολυδιάσπαση) από την μεγάλη δημοκρατική παράταξη θα οδηγήσει σε κυριαρχία των πιο συντηρητικών, μηδενιστικών και εθνικιστικών δυνάμεων της δεξιάς και θα φέρει στο προσκήνιο μισαλλοδοξία, ρατσισμό, σκοταδισμό και διχασμό, όπως έδειξαν οι πρόσφατες παρεμβάσεις “φανατικών” που “γιόρτασαν” τις “αδελφοκτόνες νίκες” στα βουνά της Πίνδου…

Όσοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο “εγκαταλείπουν” τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ λοιδορώντας στην ασκούμενη πολιτική ξεχνούν ότι αυτή είναι συνέπεια των “εθνικών” λαθών (και του ΠΑΣΟΚ) του παρελθόντος, της ισχυρής δεξιάς πλειοψηφίας σε διεθνές επίπεδο και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που ανδρώθηκε επί ρεπουμπλικανής δεξιάς στις Η.Π.Α.

Αυτοί οι τρεις παράγοντες οδηγούν (σε διεθνές επίπεδο) σε αναγκαστικές και πέρα από τις πολιτικές αρχές και αξίες του ΠΑΣΟΚ επιλογές… Αν όμως αποδυναμωθούν περεταίρω οι δυνάμεις της σοσιαλιστικής οικογένειας στην Ελλάδα και αλλού (όπως την τελευταία 10ετία) κινδυνεύουμε ακόμα και αν ξεπεραστεί η οικονομική κρίση -σε εθνικό και διεθνές επίπεδο- να συνεχιστούν/διευρυνθούν οι δεξιές πολιτικές, γιατί απλά θα έχουμε επιτρέψει να συνεχιστεί η δεξιά πλειοψηφία στην Ε.Ε.

Είναι χρέος των μελών του ΠΑ.ΣΟ.Κ., της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. και όλων των κοινωνικών δυνάμεων του Κινήματος να συνεχίσουν την ιδεολογική και πολιτική μάχη, μαζί με την παγκόσμια σοσιαλιστική οικογένεια, για την επικράτηση των ιδεών και των αξιών μας. Ακόμα και σε αυτή την συγκυρία προτάσεις της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, (όπως ο φόρος για τις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, κ.α.) γίνονται αποδεκτές.

Όλοι μαζί, με τον λαό και τη νεολαία στη πρωτοπορία, μπορούμε να πολεμήσουμε τις σειρήνες των “εύκολων λύσεων” και της “επαναστατικής γυμναστικής” και να φέρουμε την χώρα και τον κοινωνία μας στην θέση που τους αξίζει!

Αυτό είναι το σταθερό και διαχρονικό μήνυμα της Διακήρυξης της Γ’ Σεπτέμβρη!

Μανώλης Γ. Πετράκης, πληροφορικός – Αναπλ. Δ/νων Σύμβουλος Ο.Λ.Η. Α.Ε.

                                       τ. μέλος Πολιτικής Γραμματείας Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Γιάννης Ραψομανίκης, φοιτητής Επιστήμης & Τεχνολογίας Υλικών –  μέλος Ε.Α. Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Παναγιώτης Αγκανάκης,  φοιτητής Φυσικής – μέλος Κ.Σ. Π.Α.Σ.Π.

Δημήτρης Λαζάρου, φοιτητής Μαθηματικών – Γραμματέας Τ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Δήμου Ηρακλείου Κρήτης

Κώστας Κατσαράκης, φοιτητής Ιατρικής – μέλος Σ.Ε. Τ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Δήμου Ηρακλείου Κρήτης

Γιώργος Γαλανάκης, πληροφορικός – μέλος Σ.Ε. Τ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Δήμου Ηρακλείου Κρήτης

Ελένη Δασκαλάκη, ιδιωτική υπάλληλος  – μέλος Σ.Ε. Τ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Δήμου Ηρακλείου Κρήτης

Αντώνης Μίχος, μεταπτυχιακος φοιτητής –  αναπλ. Μέλος Ν.Ε. Ηρακλείου Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Δέσποινα Κόστα, φοιτήτρια Ιατρικής – Αναπλ. Γραμματέας Τ.Ο. Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Νοτίων Συνοικιών Δήμου Ηρακλείου Κρήτης

Βαγγέλης Γογγολίδης, πληροφορικός (Msc) – μέλος Σ.Ε. Τ.Ο. Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Δήμου Ηρακλείου Κρήτης

Στέλιος Νινιδάκης, φοιτητής Επιστήμης Υπολογιστών – Γραμματέας ΠΑΣΠ ΑΕΙ Ηρακλείου

Μάνος Πεδιωτίδης, φοιτητής Επιστήμης &Τεχνολογίας Υλικών –  Αναπληρωτής Γραμματέας ΠΑΣΠ ΑΕΙ Ηρακλείου

Μιχάλης Αγιοργιωτάκης, φοιτητής Μαθηματικών – Υπεύθυνος Πολιτικού Σχεδιασμού ΠΑΣΠ ΑΕΙ Ηρακλείου

Βαγγέλης Θεοχάρης, φοιτητής Φυσικής – Υπεύθυνος Συνδικαλιστικού & οργάνων Σ.Φ. ΠΑΣΠ ΑΕΙ Ηρακλείου

Σμάρω Ζαχαρία, φοιτήτρια Επιστήμης  Υπολογιστών – Υπεύθυνη Επιχειρησιακού Σχεδιασμού ΠΑΣΠ ΑΕΙ Ηρακλείου

Μάγδα Λούκα, φοιτήτρια Ιατρικής – Υπεύθυνη Τύπου, Επικοινωνίας & Ενημέρωσης ΠΑΣΠ ΑΕΙ Ηρακλείου

Σάββας Κωνσταντινίδης,  φοιτητής Εφαρμοσμένων Μαθηματικών – τ. Γραμματέας ΠΑΣΠ ΑΕΙ Ηρακλείου

Κώστας Μπαντής,  φοιτητής Επιστήμης & Τεχνολογίας Υλικών – μέλος Ν.Ε. Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τρικάλων – τ. Αναπλ. Γραμματέας ΠΑΣΠ ΑΕΙ Ηρακλείου

Παναγιώτα Σπυροπούλου, μαθηματικός – τ. Μέλος Γρ. Πόλης ΠΑΣΠ ΑΕΙ Ηρακλείου

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ για την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ
Ενεργοί πολίτες-μέλη του ΠΑΣΟΚ
__________________________________________________
Ιστοσελίδα: sosialistikiparemvasi.wordpress.com
Επικοινωνία: sosialistiki.parembasi@gmail.com

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

λίγες μέρες έχουν περάσει από την από κοινού ψήφιση, από ΠΑ.ΣΟ.Κ, Ν.Δ., ΛΑ.Ο.Σ. και ΔΗ.ΣΥ., του νέου Νόμου «Πλαίσιο» για την Παιδεία, ενώ σε μερικές εβδομάδες συμπληρώνονται δύο χρόνια από την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δυο διαφορετικά γεγονότα που όμως γεννούν σε κάθε νέο σοσιαλιστή, σε κάθε μέλος και φίλο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια το ένα γεγονός ανέτρεψε την αποτυχημένη Κυβέρνηση της ΝΔ και ανέκοψε την πορεία της χώρας και του λαού προς την καταστροφή και την εξαθλίωση, και το άλλο ανέτρεψε… με την σύμπραξη (όλων των αποχρώσεων) της Δεξιάς (!) μια από τις μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις (με πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές προεκτάσεις και συμβολική σημασία) του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, μετά την ΑΛΛΑΓΗ του 1981.

Η πανηγυρική ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. τον Οκτώβριο του 2009, ιδιαίτερα μετά την καταστροφική διακυβέρνηση της Κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, ήταν (και είναι) μια αχτίδα ελπίδας για το λαό και τη χώρα.Μια δικαίωση για όλους τους προοδευτικούς πολίτες που αντιστάθηκαν και έδωσαν τη μάχη για να αποτραπούν οι πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας που στηρίζονταν στην ασυδοσία και την αδιαφάνεια και καλλιεργούσαν την ευνοιοκρατία, την αναξιοκρατία, τον παρασιτικό πλουτισμό, και ολοκληρώνονταν με την κομματική διασπάθιση του δημόσιου πλούτου.

Σήμερα, παρά τα πολλά και σκληρά μέτρα που έπεσαν “επί δικαίων και αδίκων”, μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας εξακολουθεί να ελπίζειστην μεταρρυθμιστική δύναμη της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης. Εξακολουθεί να ελπίζει ότι μπαίνουν οι βάσεις για να ανατραπούν μια σειρά από “κατεστημένες” αντιλήψεις και να γκρεμιστούν “στεγανά” που φυλακίζουν τις δημιουργικές δυνάμεις του λαού και αναπαρήγαν τα “κακώς κείμενα” (κυρίως την “κληρονομική” οικονομία & δημοκρατία μας).

Ταυτόχρονα, όλοι μας γνωρίζουμε ότι η διεθνής οικονομική και η εθνική αξιακή, πολιτική, παραγωγική, οικονομική και κοινωνική κρίση είναι παράγωγα τόσο της άκρατης κυριαρχίας της (χρηματιστηριακής κυρίως) οικονομίας, έναντι της πολιτικής εξουσίας και των αναγκών της κοινωνίας, αλλά και του συμβιβασμού της ελληνικής “πολιτικής τάξης”, των εθνικών ελίτ, και μεγάλου μέρους του λαού με την “ήσσονα προσπάθεια” και την “εύκολη-επιδεικτική επιτυχία-καταξίωση” (κοινώς “μαγκιά”).

Αυτές οι δυο συνθήκες (ελπίδα και διαπίστωση) εξακολουθούν να συντηρούν την ανοχή μεγάλου μέρους της κοινωνίας και ιδιαίτερα της νέας γενιάς, που αδημονεί να ανατραπούν όλες οι παθογένειες, που διαμορφώθηκαν στην ελληνική κοινωνία και οικονομία τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα από το 1990 και μετά. Αυτή η ελπίδα εξακολουθεί να διατηρεί πολλές κοινωνικές δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε μια κατάσταση “ενεργούς αναμονής”, είτε για συμπαράταξη για μεγάλες και αποφασιστικές αλλαγές που θα συμβάλουν στη διασφάλιση της δικαιοσύνης, των ίσων ευκαιριών για όλους και της ανάπτυξης, είτε για σύγκρουση με ψευδεπίγραφες αλλαγές, που απλά πλήττουν τους πιο αδύναμους και ενισχύουν την ταξικότητα της κοινωνίας.

Δυστυχώς, σε αυτή την προσπάθεια το Κίνημα μας δεν κάνει μεγάλα και αποφασιστικά βήματα. Επίσης, σε πάρα πολλά ζητήματα τα στελέχη μας επιλέγουν να αρχίσουν την σύγκρουση από τον πιο “αδύναμο” (πολιτικά, οικονομικά ή κοινωνικά) κρίκο της αλυσίδας της διαφθοράς και της παρασιτικής λειτουργίας, και των “στεγανών” σε κάθε τομέα.Σε πολλές περιπτώσεις παρατηρούνται πισωγυρίσματα, κάτω από την πίεση συγκροτημένων επαγγελματικών συμφερόντων ή κάτω από την επικοινωνιακή αντεπίθεση τμημάτων του ελληνικού παρασιτικού κεφαλαίου (μεγάλο μέρους του εφοπλιστικού, τραπεζικού, κατασκευαστικού τομέα) που “πατρονάρουν” παραδοσιακά την ελληνική δεξιά και έχουν υπό την ιδιοκτησία τους όλα τα εθνικής εμβέλειας ΜΜΕ. (Φυσικά εκμεταλλεύονται την ουσιαστική ιδεολογική και αξιακή “αφωνία” του κομματικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ και την πρακτική ανυπαρξία αμερόληπτης και μη καπελωμένης πολιτικής δράσης του σε κάθε γειτονιά και χώρο δουλειάς).

Θύμα αυτού του πισωγυρίσματος έπεσε και η μεγάλη προσπάθεια του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για την μεταρρύθμιση της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Ενώ οι αρχικές “δέσμες ιδεών” της πολιτικής ηγεσίας του Υ.Π.Δ.Β.Μ.Θ. άνοιγαν δρόμους τόσο για τον “απογαλακτισμό” των Ανώτατων Ιδρυμάτων από τον ασφυκτικό κομματικό έλεγχο του υπουργείου (που ασκούνταν μέσω των αποσπασμένων συμβούλων και εκπαιδευτικών και των Δ.Ε.Π. που μετείχαν σε κρατικές επιτροπές, οργανισμούς, ΔΕΚΟ και συμβούλια), τον περιορισμό της υπερεξουσίας των ακαδημαϊκών ελίτ, αλλά και την διαμόρφωση ενός πλαισίου που θα διευκόλυνε την διεθνοποίηση, αλλά και την συνεργασία-κινητικότητα των εκπαιδευτικών δομών και των μελών της κοινότητας, το τελικό αποτέλεσμα δεν δικαιώνει τις αρχικές προσδοκίες…

Η βασική “φιλοσοφική” αφετηρία της Υπουργού και των συνεργατών της ότι η συνδιοίκηση των Ανώτατων Ιδρυμάτων είναι το “εκτροφείο” της διαφθοράς και της συναλλαγής και η κοιτίδα της στρεβλής ανάπτυξης των ιδρυμάτων, της χαμηλού επιπέδου εκπαίδευσης και της μη ανταγωνιστικής έρευνας, είναι έωλη, ανιστόρητη και ιδεολογικά και πολιτικά επικίνδυνη!

Μέχρι σήμερα σε όλα τα κρίσιμα θέματα των Ανώτατων Ιδρυμάτων που αφορούν τη δημιουργία νέων τμημάτων, την ερευνητική πολιτική, την κατάρτιση/εκτέλεση του προϋπολογισμού, τις διαδικασίες εκλογής/αξιολόγησης μελών Δ.Ε.Π., τις διαδικασίες κατανομής των ερευνητικών πιστώσεων, την επιλογή των μεταπτυχιακών φοιτητών, την διενέργεια των προμηθειών, την επιλογή των εργολάβων για την κατασκευή/εξοπλισμό κτιρίων/εργαστηριών ή για την παροχή υπηρεσιών καθαριότητας, φύλαξης, εστίασης, κ.α., την αξιοποίηση της περιουσίας τους, κλπ, η συμμετοχή των φοιτητών ήταν μηδενική.

Οι περισσότερες προτάσεις/αποφάσεις διαμορφώνονταν σε επίπεδο Γραμματείας Επιτροπής Ερευνών, Τεχνικού Συμβουλίου, Γ.Σ. και Συγκλήτου Ειδικής Σύνθεσης, Δ.Σ. Εταιρειών Διαχείρισης και Αξιοποίησης Περιουσίας, εκλεκτορικών σωμάτων, Πρυτανικού Συμβουλίου και επιτροπών διαγωνισμών-παραλαβής, κλπ όπου η συμμετοχή των φοιτητών είναι μηδενική, ως συμβολική (1 στο Πρ.Συμβ. ή έκφραση γνώμης στα εκλεκτορικά). Στις περιπτώσεις που απαιτούνταν αποφάσεις της Συγκλήτου αυτές είτε ήταν τυπικές, είτε λαμβάνονταν σε περιόδους διακοπών, εξετάσεων ή προς το τέλος των συνεδριάσεων και εκτός Ημερήσιας Διάταξης, που η συμμετοχή των φοιτητών ήταν από ελάχιστη ως τυπική…

Αν επικρατεί “σιωπή” και δεν υπάρχουν καταγγελίες ήταν (και είναι) απλά γιατί είτε κανείς δεν ήξερε λεπτομέρειες (αδιαφάνεια), είτε γιατί κατά την εφαρμογή των αποφάσεων μόνο η Πρυτανεία μπορούσε να ασκήσει πραγματικό έλεγχο και άρα να κάνει και τα “στραβά μάτια” (συγκεντρωτισμός), είτε επειδή στους ακαδημαϊκούς το ρητό “κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει” είναι αξίωμα! (και προϋπόθεση εκλογής-ανέλιξης-χρηματοδότησης.)

Άρα, αναρωτιόμαστε πως γίνεται η διασπάθιση ή ανορθολογική διαχείριση των προϋπολογισμών, του Π.Δ.Ε., και των ευρωπαϊκών-ερευνητικών κονδυλίων να χρεώνεται στους φοιτητές?

Αναρωτιόμαστε πως γίνεται η ευνοιοκρατία και η οικογενειοκρατία στην εκλογή νέων μελών ΔΕΠ και στις προσλήψεις προσωπικού (δήθεν για έρευνα/διοικητική υποστήριξη ερευνητικών προγραμμάτων που μετά εξελίσσονταν σε συμβάσεις αορίστου χρόνου και εν τέλει σε μονιμοποίηση με τους διαδοχικούς νόμους “Παπανδρέου Β.-Παυλόπουλου Π.), να χρεώνεται στους φοιτητές?

Αναρωτιόμαστε πως γίνεται η υπερκοστολόγηση στις κατασκευές κτιρίων ή η παραλαβή υποδομών που δεν πληρούν τις προβλέψεις των μελετών και των αρχικών συμβάσεων (σε υλικά, ποιότητα και ασφάλεια), να χρεώνεται στους φοιτητές?

Αναρωτιόμαστε πως γίνεται η διασπάθιση πόρων και η αδιαφάνεια στις διάφορες προμήθειες και συμβάσεις για την προμήθεια υπερκοστολογημένων ή ακατάλληλων ειδών ή χαμηλής ποιότητας υπηρεσιών (ιδιαίτερα στη σίτιση και τη στέγαση) να χρεώνεται στους φοιτητές?

Είναι προφανές, ότι αυτές είναι οι μεγάλες “αμαρτίες” της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης, σε σχέση με την διαχείριση των χρημάτων του έλληνα πολίτη και της Ε.Ε. Αυτές τις “αμαρτίες” η πρόσφατη πανηγυρική διακομματική μεταρρύθμιση δεν τις άγγιξε…(για αυτό πιστεύουμε ότι ήταν και πανηγυρικό το κλίμα μεταξύ των “εθνικών τηλεοπτικών αποχαυνωτών”).

Αντίθετα, απελευθέρωσε τις κάθε λογής “κλίκες” που δρουν μέσα στα ανώτατα ιδρύματα και τους εκχώρησε το δικαίωμα να “νομοθετήσουν” τους οργανισμούς τους, τους κανονισμούςλειτουργίας, τις ποινές και τους κανόνες δεοντολογίας και τα (ελάχιστα) προσόντα εκλογής και εξέλιξης τους!!! Δηλαδή η πρόσφατη μεταρρύθμιση θεσμοθέτησε μια άνευ προηγουμένου ασυδοσία, στη πλάτη των πρόσφατων θυσιών της ελληνικής οικογένειας και των αγωνιών της ελληνικής νεολαίας για ποιοτική μόρφωση και αξιοπρεπή εργασία.

Στην ουσία ο “διακομματικός νόμος Διαμαντοπούλου” κατάργησε το άσυλο για την προστασία της εκπαίδευσης, της έρευνας και της ιδεολογικής, πολιτικής και κοινωνικής αναζήτησης και δράσης της νέας γενιάς, και θεσμοθέτησε (υπαρκτό εν γένει “statusquo”) το “άβατο” στα ανώτατα ιδρύματα για την πολιτεία, τους κρατικούς δικαιακούς θεσμούς, την κοινωνία, τους χαμηλόβαθμους νέους καθηγητές, και τους φοιτητές-μελλοντικούς επιστήμονες/εργαζόμενους!

Είναι ευρέως γνωστό ότι οι βασικοί φορείς του κομματισμού και της συναλλαγής στα ανώτατα ιδρύματα είναι συνήθως τα μέλη Δ.Ε.Π. που είναι και μέλη κομμάτων και τα μέλη Δ.Ε.Π. που συνωστίζονται σε πολιτικά γραφεία, για να αναλάβουν κρατικά επιστημονικά οφίτσια (ΕΣΥΠ, ΕΟΦ, ΚΕΛΠΝΟ, ΕΣΕΤ, ΙΤΕ, ΙΚΥ, κλπ) ή για να ακολουθήσουν πολιτική σταδιοδρομία! Οι ίδιοι εξυπηρετούν Βουλευτές και φροντίζουν οι “εκλεκτοί” των βουλευτών στις κομματικές νεολαίες να αποκτήσουν λαμπρά βιογραφικά και περγαμηνές…

Ακόμα και αν δεχτούμε (ως συζήτηση εργασίας) ότι ορισμένοι φοιτητές και παρατάξεις (κυρίως η Δ.Α.Π. και η Π.Α.Σ.Π., στις περιπτώσεις που καθοδηγείται από υπουργικά γραφεία) αξιοποίησαν όλα αυτά τα χρόνια το Νόμο Πλαίσιο του 1982 για να διαμορφώσουν ομάδες “πίεσης”, προκειμένου να ωφεληθούν…που στήριξαν αυτή την επιλογή/δυνατότητα? Την στήριξαν στην παντελή έλλειψη θεσμών ελέγχου και διαφάνειας στις διαδικασίες προσλήψεων, στις αναθέσεις έργων-ερευνητικών προγραμμάτων και φυσικά στην πλήρη ασυδοσία στις διαδικασίες εισδοχής στα Π.Μ.Σ./Δ.Δ. και το “εμπόριο” συστατικών επιστολών…

Αλήθεια πια διάταξη του νέου νόμου βάζει “φρένο” σε αυτές τις πρακτικές? Ποια διάταξη σταματάει την απόλυτη ατιμωρησία για τέτοιες δραστηριότητες καθηγητών (κυρίως), φοιτητών και υπαλλήλων? Ποια διάταξη του νέου Νόμου προβλέπει κυρώσεις, ποινές και αποκατάσταση όσων (φοιτητών, καθηγητών, επιχειρήσεων) αδικούνται? Απολύτως καμία! Αφήνεται στα μέλη Δ.Ε.Π. πρώτης βαθμίδας να …τις νομοθετήσουν! Η Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. τη μια μέρα στη Βουλή έδωσε “’άφεση αμαρτιών” και “’άσυλο” στις παρανομίες της ακαδημαϊκής ελίτ (ενισχύοντας ιδιαίτερα και απόλυτα ταξικά τους καθηγητές πρώτης βαθμίδας) και την επόμενη προωθεί το νέο πιο αυστηρό δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα για την τιμωρία των επίορκων δημοσίων υπαλλήλων… Δύο μέτρα και δύο σταθμά! (Οι ελίτ… και οι “πληβείοι”)

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

το κείμενο μας έχει σκοπό να σας προβληματίσει, να σας ευαισθητοποιήσει και να σας αφυπνίσει! Γνωρίζουμε ότι απευθυνόμαστε (κατά πλειοψηφία) σε στελέχη και μέλη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που ανήκουν στη γενιά της μεταπολίτευσης και σε μια γενιά πριν και μετά από αυτήν. Δηλαδή απευθυνόμαστε σε όλους όσους (ως γενιά που είχε δημόσιο λόγο και άσκησε εξουσία ή έδειξε ανοχή σε αυτήν) έχουν ευθύνη για πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η νέα γενιά -δηλαδή τα παιδία και τα εγγόνια σας- σήμερα!

Στα πλαίσια αυτά σας ρωτάμε? Τι κάνατε όταν ανατρέψατε το κράτος τη Δεξιάς? Τι κάνατε όταν θελήσατε να αλλάξετε την Ελλάδα και την πολιτική, οικονομική και κοινωνική “κατάσταση” που επικρατούσε στη χώρα για κοντά 40 χρόνια? Προχωρήσατε σε άνοιγμα των θεσμών στη γενιά σας! Προχωρήσατε σε μια άνευ προηγουμένου δημοκρατικοποίηση όλων των λειτουργιών από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τον συνδικαλισμό μέχρι τους αγροτικούς συνεταιρισμούς και την διοίκηση των δημοσίων επιχειρήσεων! (Η σ. Υπουργός Π.Δ.Β.Μ.Θ. έγινε Νομάρχης στα 25!)

Το αν εσείς (ως γενιά και προφανώς όχι όλοι) αξιοποιήσατε αυτό το θεσμικό πλαίσιο και την μεγάλη ΑΛΛΑΓΗ, αναξιοκρατικά, για προσωπικά οφέλη, για “βόλεμα υμετέρων”, για εξυπηρέτηση εσωκομματικών συναλλαγών, ρουσφέτια προς φιλικούς επιχειρηματίες και ανοχή σε παρανομίες και διαφθορά, δεν σημαίνει ότι ήταν λάθος αυτή η απελευθέρωση των δυνάμεων της γενιάς σας, που περιόριζαν οι εμφυλιοπολεμικές ιδεολογικές αγκυλώσεις, το κατεστημένο κράτος και οι αποκομμένες από το λαό μορφές εξουσίας και οι ελίτ (επιχειρηματικές, ακαδημαϊκές, θρησκευτικές και επαγγελματικές)της δεξιάς!

Έτσι και σήμερα, η γενιά μας, η γενιά που είναι η πρώτη, μετά τον πόλεμο που ζει χειρότερα από την προηγούμενη, δεν μπορεί να χτίσει το δικό της ελπιδοφόρο και διαφορετικό μέλλον, που θα ανατρέψει τα κακώς κείμενα των γενιών που πέρασαν, με αποκλεισμό από το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, όπως στην ουσία υποστηρίζει και επιβάλει ο πρόσφατα ψηφισμένος νόμος!

Η γενιά μας σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να δεχτεί αυτούς τους περιορισμούς και να συμβιβαστεί, υπό την “επικοινωνιακή” πίεση της μεγάλης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, που συσπειρώθηκε εναντίον της. Αυτή η πλειοψηφία δίνει μάχη εξυπηρέτησης συμφερόντων και οπισθοφυλακής! Εξακολουθεί να εκπροσωπεί την γενιά που “γέρασε” αξιακά και ιδεολογικά τη χώρα και που θεμελίωσε την ευνοιοκρατία, την συναλλαγή, την μετριότητα. Εξακολουθεί να ψηφοθηρεί στις ηλικίες που την ανέδειξαν (π.χ. άλλο μισθολόγιο για τους νυν και άλλος για τους νέους Δ.Υ.) και στις ελίτ που συντηρούν τα “κατεστημένα”. (Όλοι έχουμε παρατηρήσει τη σιωπή του πνευματικού κόσμου -ειδικά την τελευταία δεκαετία- και την προσήλωση του στο ξεκοκάλισμα των ευρωπαϊκών-ερευνητικών προγραμμάτων)

Εξακολουθεί να “αναπαράγει” τον “εαυτό” της, αφού οι περισσότεροι νέοι πολιτικοί είναι “δημιουργήματα” των πελατειακών σχέσεων της πολιτικής εξουσίας με τους ακαδημαϊκούς, για την διαμόρφωση των βιογραφικών τους ή “κληρονόμοι” πολιτικών τζακιών ή “κομματικών” μηχανισμών των βουλευτών και των εσωκομματικών μηχανισμών που διαχρονικά υπηρέτησαν!

Η γενιά μας θα επιλέξει να κάνει αυτό που έκανε και η δική σας! Θα αγωνιστεί με κάθε τρόπο για να ανακτήσει τον ρόλο της και τα δικαιώματα που καθημερινά της αφαιρείται! Έχουμε πλήρη συνείδηση ότι τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί, όπως δεν χαρίστηκε και στις μεταπολεμικές γενιές. Γνωρίζουμε ότι πρέπει να διεκδικήσουμε και θα το κάνουμε! Θα το κάνουμε με οδηγό τις αξίες της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης, την ιδεολογία του δημοκρατικού σοσιαλισμού, την Διακήρυξη της Γ’ Σεπτέμβρη και την εμπειρία από τα λάθη και τις παραλήψεις των Κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Θα το κάνουμε σε σύγκρουση με πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά κατεστημένα τα οποία δεν κατανοούν ότι η “φίμωση” της νέας γενιάς θα μετατρέψει τις λεγόμενες “δυναμικές μειοψηφίες” σε δυναμικές και ανατρεπτικές πλειοψηφίες, με μπροστάρη την Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη. Την παράταξη που ως “Φίλοι Ανδρέα Παπανδρέου” αναζωογόνησε πολιτικά την ελληνική κοινωνία της μεταπολίτευσης και δημιούργησε το πλαίσιο και την δυναμική (μαζί με τα «βάθρα» της Δημοκρατίας) για την μεγάλη ανατροπή του 1981. Την παράταξη που ήταν και είναι “2 βήματα μπροστά από το κόμμα” και που αποτέλεσε την δύναμη (δηλαδή πολλούς από εσάς) που είχε στο πλευρό του “Ανδρέας” για να πολεμήσει -ακόμα και εντός ΠΑ.ΣΟ.Κ.- τις δυνάμεις που είχαν την τάση για “συμβιβασμούς”, ακρότητες και “παρεκκλίσεις” από την πορεία της “Αλλαγής” πριν και μετά το 1981!

Συντροφικά και αγωνιστικά!

Παναγιώτης Αγκανάκης, μέλος Κ.Σ. Π.Α.Σ.Π. και Ε.Α. Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Στέλιος Νινιδάκης, Γραμματέας Π.Α.Σ.Π. Α.Ε.Ι. Ηρακλείου

Μάνος Πεδιωτίδης, Αναπληρωτής Γραμματέας Π.Α.Σ.Π. Α.Ε.Ι. Ηρακλείου

Μιχάλης Αγιοργιωτάκης, Υπεύθυνος Πολιτικού Σχεδιασμού Π.Α.Σ.Π. Α.Ε.Ι. Ηρακλείου

Σάββας Κωνσταντινίδης, πρ. Γραμματέας Π.Α.Σ.Π. Α.Ε.Ι. Ηρακλείου

Κώστας Μπαντής, πρ. Αναπληρωτής Γραμματέας Π.Α.Σ.Π. Α.Ε.Ι. Ηρακλείου

Αντώνης Μίχος, αναπλ. μέλος Ν.Ε. Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ηρακλείου

Δημήτρης Λαζάρου, Γραμματέας Σ.Ε. Τ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου

Κώστας Κατσαράκης, μέλος Σ.Ε. Τ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου

Γιώργος Γαλανάκης, μέλος Σ.Ε. Τ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου

Ελένη Δασκαλάκη, μέλος Σ.Ε. Τ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου

Δέσποινα Κόστα, Αναπλ. Γραμματέας Τ.Ο. Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτ. Συνοικιών Ηρακλείου

Βαγγέλης Γογγολίδης, μέλος Σ.Ε. Τ.Ο. Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου

Γιάννης Ραψομανίκης, μέλος Ε.Α. Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ.

*Κατατέθηκε στην Περιφερειακή Συνδιάσκεψη Κρήτης του ΠΑΣΟΚ

Σήμερα συμπληρώνονται 36 χρόνια από την ιστορική μέρα που ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου έδωσε στην δημοσιότητα την Ιδρυτική Διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Ενός λαϊκού πολιτικού σχηματισμού που διαφοροποίησε δραματικά την μέχρι εκείνη την στιγμή ιστορία των πολιτικών κομμάτων, στην Ελλάδα. Ενός σχηματισμού που έφερε στο προσκήνιο ένα σύνολο αρχών, αξιών και ιδεών, που ανταποκρίνονταν στις προσδοκίες, και τις ανάγκες του λαού μας, και τους αγώνες πολλών δεκαετιών.

Ταυτόχρονα, για πρώτη φορά διαμορφώθηκε ένα μαζικό κόμμα. Ένα κόμμα που στηριζόταν στην συμμετοχή του λαού και στην δημοκρατική του έκφραση -μέσω αυτού- σε όλα τα “βάθρα” της δημοκρατίας. Δηλαδή τον συνδικαλισμό, την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και το Κοινοβούλιο. Στην ουσία για πρώτη φορά η κοινωνία βρήκε τρόπο συμμετοχής, έκφρασης και τελικά πρόσβασης στην διαμόρφωση πολιτικών και στην θεσμική διακυβέρνηση της χώρας.

Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα αναδεικνύοντας το όραμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού και θέτοντας ως στόχο την πολιτική, οικονομική και κοινωνική αλλαγή αγκάλιασε πλατιές μάζες του λαού, τους αγρότες, του νέους, τους εργαζόμενους, τα μικρομεσαία αστικά στρώματα. Ανέδειξε τις ανάγκες του μεγαλύτερου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας που είχε κυνηγηθεί-παραγκωνιστεί από τις Κυβερνήσεις της δεξιάς, και εξέφρασε την απαίτηση για πραγματική δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα.

Το ΠΑΣΟΚ έθεσε από την αρχή ως προμετωπίδα την ύψιστη απαίτηση του λαού για πραγματική Εθνική Ανεξαρτησία, 30 χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο! Δηλαδή την απελευθέρωση της χώρας από τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, που είχαν θέσει την χώρα υπό ομηρία για δεκαετίες (ευθυνόταν για το «Κράτος της Δεξιάς», την αυθαιρεσία του “Παλατιού”, τη «Χούντα» και την τραγωδία της Κύπρου). Έθεσε ως κυρίαρχο στόχο την διαμόρφωση, μιας ανεξάρτητης και πολύπλευρης εξωτερικής πολιτικής που δεν θα υπακούει στα στερεότυπα του “Ψυχρού Πολέμου”, αλλά στις ανάγκες του λαού και τις ιδιαιτερότητες της γεωγραφικής θέσης και της ιστορικής-πολιτισμικής διαδρομής της Ελλάδας, στην ευρύτερη περιοχή και τον κόσμο.

Η Εθνική Ανεξαρτησία ήταν -και είναι ακόμα και σήμερα- η διαρκής αναγκαία και ικανή συνθήκη προκειμένου να μπορεί να θεμελιωθεί η δεύτερη βασική στόχευση του Κινήματος που ήταν και είναι η Λαϊκή Κυριαρχία. Είναι προφανές ότι ένα κράτος που δεν είναι ανεξάρτητο δεν είναι σε θέση να διαμορφώνει δομές, να ασκεί εξουσία και να υλοποιεί πολιτικές που θα πηγάζουν από τον λαό, θα ασκούνται στο όνομα του και θα κρίνονται από αυτόν.

Η Λαϊκή Κυριαρχία, ως ο δεύτερος κυρίαρχος στόχος της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, ήταν και είναι η ουσία αυτής καθαυτής της δημοκρατίας. Ο λαός, οι πολίτες, μέσα από τις εκλογές, αλλά και την άσκηση των πολιτικών-συνταγματικών τους δικαιωμάτων, καλούνται να διαμορφώσουν τις αποφάσεις και τις πολιτικές που ασκούνται και να επιλέγουν οι ίδιοι τους εκπροώπους τους και μέλλον τους.

Η Λαϊκή Κυριαρχία, σε όλα τα επίπεδα, ήταν και είναι η βασική συνθήκη για την επίτευξη του τρίτου στόχου της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή της Κοινωνικής Δικαιοσύνης. Μόνο όταν ένας λαός αποφασίζει δημοκρατικά και κυρίαρχα (χωρίς να αλλοιώνεται η βούληση του) σε ένα κράτος ανεξάρτητο μπορούν να διαμορφωθούν οι συνθήκες για την άμβλυνση των μορφωτικών και κοινωνικών ανισοτήτων και τον (σοσιαλιστικό) μετασχηματισμό της κοινωνίας. Φυσικά είναι απαραίτητο το πολιτικό προσωπικό να βρίσκεται στην υπηρεσία αρχών και αξιών και να δεσμεύεται μόνο έναντι της λαϊκής βούλησης, ενώ ο λαός πρέπει να υποστηρίζεται μορφωτικά για να μην χειραγωγείται.

Τέλος, εργαλείο για την επίτευξη όλων των παραπάνω είναι ο σεβασμός στην Δημοκρατική Διαδικασία, σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου και κυρίαρχα στην ελεύθερη λειτουργία των κομμάτων, των συνδικαλιστικών, επιστημονικών και κοινωνικών οργανώσεων και στις εσωτερικές δομές του Κράτους (Δικαιοσύνη, Δημόσια Διοίκηση, Αυτοδιοίκηση, κλπ). Ο σεβασμός της Δημοκρατικής Διαδικασίας δεν είναι μόνο ευθύνη/ρόλος των πολιτικών. Είναι πρώτα απ’ όλα καθήκον, δικαίωμα και ευθύνη των πολιτών.

Σήμερα, 36 χρόνια μετά, οι αξίες, οι αρχές και οι στόχοι του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος παραμένουν επίκαιρες. Σήμερα, όπως και όλα τα χρόνια που έχουν περάσει, εξακολουθεί να είναι επιτακτική η ανάγκη για ένα διαρκή πολιτικό και κοινωνικό αγώνα για την προώθηση και την πραγμάτωση των παραπάνω στόχων. Ο λαός μας εξακολουθεί να αποδέχεται αυτές τις ιδέες και τα οράματα, παρά τις στρεβλώσεις που παρατηρούνται κατά την απόπειρα εφαρμογής συγκεκριμένων πολιτικών και παρά την μεθοδευμένη απαξίωση και διαστρέβλωση τους (ταύτιση τους με αρνητικές εκδοχές και αποτελέσματα ατυχούς εφαρμογής) από μερίδα “πολιτικών αναλυτών” και Μ.Μ.Ε.

Φυσικά, από το 1974, έχουν αλλάξει πολλά σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και στο εσωτερικό της χώρας μας. Κυρίαρχες ιδεολογίες που διαμόρφωσαν την ιστορία ενός ολόκληρου αιώνα έχουν καταρρεύσει. Εθνικοί πολιτικοί ή στρατιωτικοί συνασπισμοί που δημιούργησαν αντιπαραθέσεις, πολέμους και ιστορικές εξελίξεις δεν υπάρχουν πια. Οι δομές διεθνούς συνεννόησης και άσκησης πολιτικής, που γέννησε ο αιώνας που πέρασε, έχουν μετεξελιχθεί, ενώ έχει διευρυνθεί το πεδίο της παρέμβασης/επιρροής τους και ο ρόλος τους. Παράλληλα η πρόοδος των επιστημών και της τεχνολογίας έχει διαμορφώσει διαφορετικές ταχύτητες και διαδικασίες στην κίνηση γνώσεων, πληροφοριών, αγαθών, προσώπων, πλούτου και πολιτισμικών προτύπων.

Στην χώρα μας -ιδιαίτερα μετά το 1981- έχει εμπεδωθεί και λειτουργεί ικανοποιητικά -για το μεγαλύτερο σε διάρκεια διάστημα στην ιστορία της- η συνταγματική (Προεδρευόμενη) Δημοκρατία. Όλοι οι πολίτες έχουν επαρκή πρόσβαση στα βασικά κοινωνικά αγαθά, ικανοποιητικό και εγγυημένο σύστημα υγείας και παιδείας και διασφαλισμένη υποστήριξη/πρόνοια από διάφορες κρατικές δομές. Πλήρη ελευθερία έκφρασης και πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας. Σήμερα στην χώρας μας υπάρχει δυναμική μεσαία τάξη και σε μεγάλο βαθμό διασφαλίζεται η ισότητα ευκαιριών και η ελπίδα για κάθε έλληνα. Η χώρα έχει αποκτήσει σημαντικές υποδομές, εντάσσεται στις πιο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου και αποτελεί κομμάτι των πιο σημαντικών διεθνών οργανισμών. Πολλά από τα παραπάνω ήταν “άγνωστα” για την πλειοψηφία του λαού το 1974…

Παρά την τεράστια πρόοδο, εξακολουθούν να υπάρχουν προβλήματα σε όλα τα επίπεδα και συνεχώς δημιουργούνται νέες προκλήσεις για την καταπολέμηση της κοινωνικής περιθωριοποίησης, της ανεργίας, της νέας φτώχιας, της σχολικής διαρροής, της εγκληματικότητας, της υποβάθμισης του φυσικού και αστικού περιβάλλοντος, κλπ. Προφανώς, είναι διαρκής η σύγκρουση μεταξύ των συμφερόντων των λίγων, έναντι των δικαιωμάτων των πολλών, που δημιουργεί νέες προκλήσεις για ενίσχυση-θωράκιση της δημοκρατίας και για χρηστή διοίκηση, διαφάνεια και λογοδοσία. Είναι διαρκής η ανάγκη για αναπροσαρμογή των ελεγκτικών μηχανισμών και της κοινωνικής και κρατικής παρεμβατικότητας για να αποφευχτεί η καπηλεία του εθνικού πλούτου και η εκμετάλλευση της εργασίας/προσφοράς των πολλών για την κερδοσκοπία και τον πλουτισμό λίγων,

Ακόμα λοιπόν και αν σήμερα τίποτα στον κόσμο και την Ελλάδα δεν είναι όπως το 1974, παραμένει σταθερή η ανάγκη του ανθρώπου να ζει και να δημιουργεί σε πλαίσια ελευθερίας, δημοκρατίας, αξιοπρέπειας, δικαιοσύνης, ισονομίας και ευημερίας, αξιοποιώντας την επιστημονική/τεχνολογική πρόοδο, που συντελείται καθημερινά, και διασφαλίζοντας ότι αυτό θα γίνεται για όλους, ανεξάρτητα από φύλλο, φυλή, θρησκεία, πολιτικές πεποιθήσεις, και σωματική ή πνευματική ιδιαιτερότητα.

Έτσι, οι σοσιαλιστικές ιδέες, οι αρχές του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, οι αξίες που διαμόρφωσαν την σύγχρονη αντίληψη για τα δικαιώματα του ανθρώπου, του εργαζόμενου, του πολίτη, του νέου, του παιδιού, του μετανάστη, του καταναλωτή, έχουν υποστεί την δική τους επέκταση και μετεξέλιξη. Σήμερα το ΠΑΣΟΚ, η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια σοσιαλιστική-προοδευτική οικογένεια οφείλει να απαντήσει στις νέες προκλήσεις που διαμόρφωσε η μετεξέλιξη (παγκοσμιοποίηση) του (εθνικού) καπιταλισμού του 19ου αιώνα.

Στις νέες προκλήσεις που διαμόρφωσε η τεχνολογική επανάσταση (πληροφορική, βιοτεχνολογία, ιατρική, τεχνολογία υλικών, μηχανική) και η διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα. Δηλαδή η κατ’ ουσία αυτονόμηση του και η μετεξέλιξη του από “εργαλείο οικονομικής διαχείρισης-ανάπτυξης” σε “τιμητή-καθοδηγητή της παραγωγικής διαδικασίας” και σε “κριτή της δημοκρατικής πολιτικής εξουσίας”. Οφείλει να απαντήσει στην υπερσυγκέντρωση πλούτου και την αποδυνάμωση των δημοκρατικών (εθνικών) αντιπροσωπευτικών θεσμών που έφερε ο «άκρατος φιλελευθερισμός» και οι «νόμοι της αγοράς».

Οφείλει να απαντήσει στις νέες προκλήσεις που διαμορφώνει η κλιματική αλλαγή, η καταστροφή του περιβάλλοντος και η υπερεκμετάλλευση του φυσικού πλούτου. Οφείλει να απαντήσει στις νέες αιτίες πολέμου, αστάθειας, ανταγωνισμών και συγκρούσεων, που πηγάζουν από την “αδιέξοδη και ενεργοβόρα” ανάπτυξη των τελευταίων 50 ετών και την περιβαλλοντική καταστροφή, που εντείνουν άλλα κοινωνικά και ανθρωπιστικά προβλήματα (μετανάστευση, φτώχεια, υποσιτισμό, νέες ασθένειες, κλπ).

Οφείλει να απαντήσει στη νέα μορφή οργάνωσης και δημοκρατικής πολιτικής διοίκησης του σύγχρονου κόσμου και των υπερεθνικών οργανισμών, που σήμερα “διοικείται” από εθνικές δομές με περιορισμένη πραγματική δύναμη παρέμβασης και πανίσχυρες υπερεθνικές (ακόμα και ιδιωτικές) δομές με μηδενική ως ανύπαρκτη δημοκρατική νομιμοποίηση, διαφάνεια και λογοδοσία.

Το ΠΑΣΟΚ και η Ελλάδα οφείλει -σε αυτή την βάση- να ξαναδεί τη θέση της χώρας στον κόσμο, τα Βαλκάνια, και την Ανατολική Μεσόγειο. Οφείλει να δει πως η χώρα θα αποκτήσει την θέση που της ανήκει, στους διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ, ΕΕ, ΟΑΣΕ, Συμβ. τ. Ευρώπης, κλπ) μέσα από την παραγωγική της αναδιάρθρωση και την αξιοποίηση των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων, ώστε να αποκαταστήσει την δημόσια εικόνα που της αρμόζει και ο λαός μας να αποκτήσει-βελτιώσει το μορφωτικό και βιοτικό επίπεδο που του αναλογεί-αξίζει.

Είναι κοινότυπη η διαπίστωση ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση, δηλαδή η πρώτη πραγματικά μεγάλη κρίση του “έξυπνου καπιταλισμού”, έχει πλήξει όλες τις χώρες, αλλά κυρίως τους εργαζόμενους και τους λαούς. Αυτή ακριβώς η κρίση, αυτό ακριβώς το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο της “κοινωνίας της αγοράς” είναι η αφετηρία για την αναγέννηση και την ανάδειξη των σοσιαλιστικών ιδεών, που στην Ελλάδα διατύπωσε, ανέδειξε, θεμελίωσε και σε μεγάλο βαθμό πραγμάτωσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Επίσης, επειδή το ΠΑΣΟΚ στην πολύχρονη κυβερνητική θητεία του, ίδρυσε και μετεξέλιξε όλες τις δομές του σύγχρονου κράτους (Τοπική Αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, Περιφερειακή/Κρατική Διοίκηση/Αυτοδιοίκηση, ΚΕΠ), όλες τους θεσμούς/δομές κοινωνικής προστασίας (ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ΕΣΥ, ΟΓΑ, ΚΑΠΗ, ΚΔΑΠ, ολοήμερα/ειδικά σχολεία, αγροτικές/πολυτεκνικές/αναπηρικές συντάξεις, κλπ), όλες τις δομές/θεσμούς ενίσχυσης της δικαιοσύνης, της διαφάνειας, της αξιοκρατίας και της προστασίας του πολίτη, (ΑΣΕΠ, ΑΔΑΕ, Συνήγορο του Πολίτη, εκλογή της ηγεσίας της δικαιοσύνης, κλπ) επιβάλλεται αναγεννημένο να πρωτοστατήσει και στη νέα εποχή.

Η οικονομική συγκυρία που βιώνουμε, η προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης και η εφαρμογή περιοριστικών και “συγκρουσιακών” μεταρρυθμιστικών πολιτικών σε μικρό χρονικό διάστημα, έχει οδηγήσει πολλούς να πιστεύουν ότι οι προοδευτικές ιδέες μας ηττήθηκαν ή εγκαταλείφθηκαν. Πολλοί αμφισβητούν την σχέση του ΠΑΣΟΚ με τις ιστορικές του ρίζες, αλλά και με τις κοινωνικές ομάδες που το συγκρότησαν, στήριξαν και ανέδειξαν.

Όλες αυτές οι κρίσεις προσεγγίζουν το θέμα επιφανειακά και φωτογραφικά. Αξιολογούν τα μέτρα και τις πολιτικές αποξενωμένα από την ιστορική (πολιτική και οικονομική) εξέλιξη-συγκυρία, και κρίνουν το βιοτικό επίπεδο του λαού και την θέση της χώρας, μονοσήμαντα, μη λαμβάνοντας υπόψη τον διεθνή περίγυρο, τις παγκόσμιες πολιτικές-ιδεολογικές ισορροπίες και τους καπιταλιστικούς/εθνικούς ανταγωνισμούς. Ταυτόχρονα αποσιωπούν ή θέτουν στο περιθώριο την σημασία της καταστροφικής και ανερμάτιστης πολιτικής της Κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, που ασκήθηκε “έξω και πέρα” από τις ανάγκες της χώρας και την διεθνή πραγματικότητα και δεν άφησε περιθώρια επιλογών.

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ έχει την ευθύνη -και κατά την άποψη μας ο λαός έχει την τύχη- να βγάλει την Ελλάδα από το αδιέξοδο που έχει οδηγηθεί. Ας αναλογιστούμε απλά πια θα ήταν η τύχη της χώρας, του δημόσιου πλούτου, των κοινωνικών μας κατακτήσεων και η προοπτική της, αν σήμερα κυβερνούσε ακόμα ο “καταλληλότερος” και η Νέα Δημοκρατία.

Για το αδιέξοδο που βιώνουμε σήμερα υπάρχουν διαχρονικές και πλατιές ευθύνες. Σε ότι αφορά την λειτουργία των θεσμών, του κράτους, το αναπτυξιακό μοντέλο και τις κατεστημένες καταναλωτικές, αντιπαραγωγικές και ατομικιστικές νοοτροπίες, η ευθύνη βαρύνει όλα τα πολιτικά κόμματα, ακόμα και αν δεν άσκησαν εξουσία. Αλλά και τους πολίτες που διεκδίκησαν, επιδοκίμασαν ή ανέχτηκαν τέτοιες πολιτικές. Επίσης υπάρχουν και πολύ συγκεκριμένες ευθύνες (της ΝΔ), σε ότι αφορά τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό, την πελατειακή-κομματική σπατάλη και την υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους την τελευταία 6ετία.

Το ΠΑΣΟΚ σήμερα, 36 χρόνια μετά την ίδρυση του, υλοποιεί μια νέα μικρή επανάσταση ανάλογη με αυτή που πραγματοποίησε και το 1981. Μια επανάσταση που δεν μπορεί να ολοκληρωθεί με τις νομοθετικές πρωτοβουλίες και με ένα περιορισμένο διάστημα εφαρμογής, αλλά χρειάζεται βάθος χρόνου, και σημαντική πολιτική υποστήριξη και προώθηση, προκειμένου να συνοδευτεί και με αλλαγή νοοτροπιών.

Μια επανάσταση στην δομή, την λειτουργία και τον ρόλο του Κράτους. Ενός κράτους που ήταν κομματικό, πελατειακό και αναξιοκρατικό και εξ αυτού αντιπαραγωγικό, σπάταλο και αναποτελεσματικό. Μια επανάσταση στους θεσμούς και στον ρόλο τους, που μέχρι τώρα ήταν υποχείριο της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας ή βρίσκονταν στο περιθώριο, υπηρετώντας μικροπολιτικές σκοπιμότητες και μικρά ή μεγάλα συμφέροντα. Αυτή η επανάσταση μπορεί να απελευθερώσει τον πολίτη, να διασφαλίσει ποιοτικές υπηρεσίες για όλους -και κυρίως τους πιο αδύναμους- και να εξασφαλίσει το αυτονόητο, ότι “οι κανόνες θα είναι ίδιοι για όλους”. Αυτή η μεταρρυθμιστική πολιτική χρείαζεται την ενεργή στήριξη των στελεχών του ΠΑΣΟΚ και των συνδικαλιστικών του οργανώσεων. Είναι ευθύνη του ΠΑΣΟΚ να διαμορφώσει το σύγχρονο κράτος του 21ου αιώνα.

Μια επανάσταση στο εκπαιδευτικό σύστημα που επιχειρεί να δει την εκπαίδευση ως ένα ολοκληρωμένο σύστημα διαπαιδαγώγησης, πρόσβασης στη γνώση, κατανόησης και αξιοποίησης της, από το νέο άνθρωπο χωρίς παπαγαλία, δογματισμούς και στεγανά. Μια εκπαίδευση που θα στηρίζεται στην αξιολόγηση-αξιοκρατία-λογοδοσία και που θα παρέχει ερεθίσματα, γνώσεις, εφόδια και δυνατότητες και ταυτόχρονα θα αποτελεί κομμάτι της συνολικής στρατηγικής της χώρας στην ανάπτυξη των επιστημών, την έρευνα, την καινοτομία και την παραγωγή. Η συμβολή των στελεχών της εκπαίδευσης -ιδιαίτερα του χώρου μας- χωρίς συντεχνιακές εμμονές, είναι σημαντική σε αυτή την πορεία.

Μια επανάσταση στο κοινωνικό κράτος και τις δομές/θεσμούς του, που ήταν ευνοιοκρατικό, άδικο, γραφειοκρατικό, και λαϊκίστικο, οδηγώντας σε σπατάλες, ασυδοσία και ατιμωρησία, ώστε πλέον να ασκεί στοχευμένες, δίκαιες και αποτελεσματικές πολιτικές. Πολιτικές που θα ενισχύουν την κοινωνική συνοχή και θα διασφαλίζουν την αξιοπρέπεια και την ισότητα. Επανάσταση που έρχεται να συγκρουστεί με τις κατεστημένες δομές των υπερτιμολογήσεων και της πολυφαρμακίας, καλύπτοντας τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών. Αυτή η σύγκρουση με τα κάθε λογής συμφέροντα δεν μπορεί να γίνει χωρίς την ενεργή συστράτευση του κόσμου της υγείας και των φορέων της.

Μια επανάσταση στο φορολογικό σύστημα που στηριζόταν στην φορολογική ασυλία των εχόντων “γη και χρήμα” και στην ανοχή έναντι των παρανομούντων, αφήνοντας όλα τα βάρη των τακτικών εσόδων στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Ένα φορολογικό σύστημα που αντί να συμβάλει στην αναδιανομή του πλούτου, διασφάλιζε τεράστια “παράθυρα” σε μικρομεσαίους επιχειρηματίες, επιστήμονες και ελεύθερους επαγγελματίες να ζουν με πολυτέλεια, δηλώνοντας εισοδήματα “κοντά στο αφορολόγητο όριο”. Ένα φορολογικό σύστημα που πρέπει επιτέλους να στηριχτεί στους άμεσους και όχι στους εμέσους φόρους.

Μια επανάσταση στο οικονομικό-αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας, που κάλυπτε-στήριζε τα συμφέροντα επαγγελματικών συντεχνιών, μεταπρατών, “επιδοτούμενων” επιχειρηματιών και κρατικοδίαιτων/μιζαδόρων προμηθευτών και εργολάβων. Ένα μοντέλο, που αλλάζοντας, επιβάλλεται να ενισχύσει την πραγματικά παραγωγική οικονομία και όχι την “οικονομία των μεσαζόντων/μεταπρατών/εισαγωγέων”. Που επιβάλλεται να βρεθεί στο πλευρό του επενδυτή-επιχειρηματία που θέλει να παράγει και να ανταγωνιστεί με όπλο την δημιουργικότητα, την καινοτομία, την ποιότητα, την τεχνολογία και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας και όχι τον αθέμιτο ανταγωνισμό, την φοροδιαφυγή και την κερδοσκοπία. Ήρθε η ώρα να γκρεμίσουμε ένα -μεταπολεμικό- μοντέλο που ενέτεινε τις αναπτυξιακές ανισότητες και που “συντηρούσε-λάδωνε” ένα υδροκέφαλο αθηνοκεντρικό κράτος και …ένα φαύλο -“medio-υποστηριζόμενο” την τελευταία 20αετία- πολιτικό σύστημα.

Μια επανάσταση στους θεσμούς που συγκροτούν τις πολιτειακές και πολιτικές δομές της χώρας, ώστε να ενισχυθεί η ανεξαρτησία, η αποτελεσματικότητα και η αξιοπιστία της δικαιοσύνης και των ανεξάρτητων αρχών και να διασφαλιστεί η διαφάνεια και η λογοδοσία στην διαχείριση του δημοσίου χρήματος. Μια επανάσταση που θέλει να φέρει την «εξουσία» και τις αποφάσεις κοντά στον πολίτη με την αποκέντρωση και την ενίσχυση/εκσυγχρονισμό της αυτοδιοίκησης. Αποκορύφωμα αυτής της μεταρρύθμισης θα είναι ο εκλογικός νόμος που μπορεί να οδηγήσει στην απεξάρτηση της πολιτικής και των πολιτικών από τα ισχυρά οικονομικά και συντεχνιακά συμφέροντα και να διευκολύνει την πραγματική συμμετοχή και έκφραση-εκπροσώπηση των πολιτών.

Μια επανάσταση στην εξωτερική πολιτική της χώρας που παύει να είναι φοβική, δογματική και προσαρμοσμένη σε εθνικο-θρησκευτικο-πολιτισμικά “στερεότυπα” για “εσωτερική κατανάλωση” και “ψηφοθηρία”. Μια πολιτική που αξιοποιεί τον γεωγραφικό μας χώρο, την ιστορική διαδρομή του λαού μας και την πολιτιστική παρακαταθήκη του ελληνισμού, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα σύγχρονα εθνικά (ζωτικά, στρατηγικά, πολιτικά, οικονομικά, αναπτυξιακά, κλπ) συμφέροντα της χώρας. Μια πολιτική που δρα -και δεν παρακολουθεί- στα πλαίσια των διεθνών οργανισμών που συμμετέχει η χώρα, και που παίζει καταλυτικό ρόλο στην λύση σύγχρονων προβλημάτων, στην γεφύρωση περιφερειακών διενέξεων και στην ανάδειξη νέων διεθνών πολιτικών.

Όλα τα παραπάνω, και πολλά άλλα, υπακούουν και πραγματώνουν κατά γράμμα τα ιδανικά της Διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη του 1974. Αν αναλογιστούμε τις αλλαγές που επιφέρουν οι ασκούμενες πολιτικές και το εύρος των τομέων που καλύπτουν θα καταλάβουμε ότι η “μνημονοποίηση” της πολιτικής και του δημόσιου λόγου εξυπηρετεί απλά την λαϊκίστικη-εθνικιστική-κρατικίστικη δεξιά των περιορισμένων ιδεών, οριζόντων, δυνατοτήτων και πολιτικών. Θα καταλάβουμε ότι “ρίχνουμε νερό στον μύλο” της δογματικής αριστεράς, που δεν έχει αντιληφτεί τις ιστορικές εξελίξεις και την πραγματική αδυναμία του μεμονωμένου έθνους-κράτους-λαού να “διαφοροποιηθεί” δραματικά, …χωρίς να περιθωριοποιηθεί.

Οι πολιτικοί μας αντίπαλοι δεν έχουν αντιληφτεί ούτε σε ποια θέση βρίσκεται η χώρα, ούτε ποιες είναι οι πραγματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε. Δεν έχουν καν κατανοήσει ποιες αδυναμίες, κακές πολιτικές και στρεβλές νοοτροπίες μας οδήγησαν σε αυτό το οικονομικό, αναπτυξιακό και κοινωνικό αδιέξοδο. Λειτουργούν καιροσκοπικά και ψηφοθηρικά χωρίς να απαντούν στα κρίσιμα οικονομικά διλήμματα, αλλά και χωρίς να αναδεικνύουν την εθνική οικονομική-αναπτυξαική προοπτική που θέλουν να διαμορφώσουν και τις κοινωνικές δυνάμεις που θέλουν να υπηρετήσουν.

Αντίθετα, για εμάς, επιβάλλεται ως Κίνημα, ως πολιτικά στελέχη και ως μέλη-φίλοι του ΠΑΣΟΚ να παραμείνουμε προσηλωμένοι στις αρχές και τις αξίες μας και να δούμε πως μέσα από το “εργαλείο-μνημόνιο” μπορούμε να υλοποιήσουμε τις πολιτικές που εμπεριέχονται στο κυβερνητικό μας πρόγραμμα. Ίσως λίγοι να έχουν αντιληφτεί -και δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ πολύ λίγο έχει προβάλει- ότι η συντριπτική πλειοψηφία των νόμων που ψηφίζονται και των αλλαγών που δρομολογούνται είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορικής πορείας, της μεταρρυθμιστικής δυναμικής και του προγραμματικού λόγου του ΠΑΣΟΚ. Είναι τομές που αλλάζουν τη χώρα και δίνουν ελπίδα στο κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που δεν συμμετείχε στο “πάρτι” της τελευταίας δεκαετίας και που θα πληγεί περισσότερο, μελλοντικά, αν αυτές δεν γίνουν.

Φυσικά, κανείς δεν ισχυρίζεται ότι οι περικοπές μισθών, συντάξεων και επιδομάτων και ο περιορισμός των δημοσίων επενδύσεων ή η λογιστική προσέγγιση ορισμένων δαπανών-δραστηριοτήτων αποτελούν σκέλος των οικονομικών-κοινωνικών πολιτικών του ΠΑΣΟΚ. Αυτές οι πολιτικές αποτελούν σκέλος των πολιτικών δημοσιονομικής προσαρμογής και περιστολής του δημόσιου χρέους. Αποτελούν έκτακτες πολιτικές ανάγκης που επιβάλλονται ως πιο άμεσες και πιο αποτελεσματικές (τεχνοκρατικά) για την επίτευξη της μείωσης του ελλείμματος μέσα στο χρονοδιάγραμμα που μας έχει τεθεί. Είναι πολιτικές σκληρές που λειτουργούν ως «εγγύηση» για τους δανειστές ότι θα είμαστε αποτελεσματικοί, δεν θα «ξεγλιστρήσουμε» και δεν θα «κοροϊδέψουμε», όπως γινόταν την τελευταία 6-ετία…

Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΟΝΕ, το κοινό νόμισμα και την ευρωπαϊκή οικογένεια επιβάλλουν στην χώρα μας να αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη προσοχή επιλογές της που επηρεάζουν και άλλους λαούς. Η διεθνής οικονομική κρίση, η χρηματοπιστωτική αστάθεια, η έλλειψη αναπτυξιακού οράματος, η πολιτική διευθετήσεων και “πλιάτσικου” της ΝΔ και η παραποίηση των οικονομικών στοιχείων έφεραν την Ελλάδα στην θέση του “αδύναμου κρίκου”. Αδύναμου κρίκου που τα υπόλοιπα κράτη της ΕΕ δεν ήθελαν με τίποτα να “σπάσει”, αλλά και να μην παραμείνει σε αυτήν την θέση.

Υπό αυτό το πρίσμα και μόνο οι περιοριστικές πολιτικές μπορούν να γίνουν ανεχτές, διασφαλίζοντας όμως και μερικές επιπρόσθετες προϋποθέσεις:

  1. Να είναι προσωρινές και η διαδικασία ανάκλησης τους να ξεκινήσει από τις πιο άδικες (επαναφορά 13ου-14ου μισθού/σύνταξης, αναστολή περικοπών μισθών, μείωση ΦΠΑ, μείωση ΕΦΚ)
  2. Να ισορροπούνται από άλλες (φορολογικές, ελεγκτικές, διοικητικές) ρυθμίσεις που θα μοιράζουν τα βάρη της “προσαρμογής” σε όλες τις κοινωνικές ομάδες και τάξεις. Είναι προφανές ότι και η “αγορά” οφείλει να επωμιστεί το δικό της κόστος και να περιορίσει τα κέρδη της και τις αμοιβές των στελεχών (ο τζίρος μειώνεται έτσι και αλλιώς από τον περιορισμό της “μαύρης οικονομίας”, την μείωση των δημοσίων/μισθολογικών δαπανών και την επιβράδυνση της χρηματοπιστωτικής επέκτασης). Ταυτόχρονα επιβάλλεται να μειώσουν τιμές και κατ’ επέκταση μερίσματα και καθαρά κέρδη.
  3. Να βελτιώνονται μέσα από την καλύτερη διοίκηση/οργάνωση/έλεγχο άλλες κοινωνικές υπηρεσίες (παιδεία, υγεία, πρόνοια, κλπ) και να μεταφέρονται πόροι στοχευμένα προς τις πιο αδύνατες κοινωνικές ομάδες (μονογονεϊκές/πολύτεκνες οικογένειες, νόμιμους μετανάστες, αμεα, άνεργους, οικογένειες στα όρια της φτώχειας, φοιτητές, κλπ).
  4. Οι “αναπτυξιακές” πολιτικές/νόμοι να μην μεταφράζονται σε “οικονομική αιμοδοσία” των “τρωκτικών” (κερδοσκόπων ή εργολάβων/προμηθευτών). Δηλαδή εταιρικών σχημάτων που κέρδισαν τεράστια ποσά την περίοδο της ανάπτυξης και της ευημερίας και που τώρα απαιτούν από το κράτος να τους “στηρίξει” προκειμένου να διατηρήσουν την κερδοφορία τους ή τα “αποθεματικά” τους.
  5. Τυχόν μείωση της φορολογίας (για ενίσχυση της ρευστότητας στις επιχειρήσεις) ΔΕΝ μπορεί να είναι καθολική και οριζόντια (π.χ. για ποιο λόγο να μειωθεί η φορολογία σε εμπορικές αλυσίδες λιανικής ή σε αλυσίδες παροχής υπηρεσιών επικοινωνίας, εστίασης, ψυχαγωγίας, ΜΜΕ, κλπ ή στα διανεμόμενα κέρδη;) Επιβάλλεται να στοχεύει στην ενίσχυση μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων (οικογενειακών) και εταιρειών που συμβάλουν στην αύξηση των εξαγωγών και στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Επίσης σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει λόγος να μειωθεί η φορολογία στα διανεμόμενα κέρδη.
  6. Να στηριχτούν κατά προτεραιότητα και στοχευμένα παραγωγικές επενδύσεις που ενισχύουν τους κλάδους που απαρτίζουν την παραγωγική βάση της χώρας, που διατηρούν/αυξάνουν θέσεις εργασίας, που στηρίζουν την ισόρροπη ανάπτυξη και την αποκέντρωση και που ανοίγουν νέους τομείς παραγωγής, στην βάση των οικονομικών-κοινωνικών προτεραιοτήτων του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ και των πλεονεκτημάτων της χώρας (γεωγραφικά και όχι μόνο)
  7. Να μην πριμοδοτούν μορφές και δομές επιχειρηματικότητας που συμβάλουν στον αφελληνισμό της παραγωγικής βάσης, στραγγαλίζουν το εγχώριο εμπόριο υπέρ των πολυεθνικών αλυσίδων λιανικής, των εισαγωγέων/μεσαζόντων και των εταιρειών franchise. Επίσης να αποφευχθούν πολιτικές που αυξάνουν τις εισαγωγές (π.χ. απόσυρση αυτοκινήτων, κλιματιστικών, κλπ) και στηρίζουν την παρασιτική ή καταναλωτική οικονομία.

Η Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. επιβάλλεται το προσεχές διάστημα να αναδείξει σχετικές πολιτικές, και να μην υποκύψει σε οργανωμένες πιέσεις διαπλεκόμενων οικονομικο-πολιτικών συμφερόντων που επιδιώκουν το κόστος να πέσει μόνο στις πλάτες των μισθωτών και των “μικρομεσαίων”. Μεγάλα συμφέροντα που επιδιώκουν αλλαγές και παρεμβάσεις (κυρίως στην εργατική νομοθεσία και τον αναπτυξιακό νόμο) που σήμερα θα διασφαλίσουν να μην έχουν “κόστος” και αύριο θα εγγυώνται υπερκέρδη, χωρίς να ωφελούνται οι εργαζόμενοι και η κοινωνία, από την προσδοκώμενη ανάπτυξη.

Είναι προφανές ότι οι αλλαγές στην εργατική νομοθεσία δεν μπορεί να είναι εργαλείο κερδοφορίας για ορισμένες μεγάλες επιχειρήσεις και αφαίμαξης της κοινωνίας από μισθούς/πόρους, που είναι ιδιαίτερα σημαντικοί. Ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις μεγάλες αλυσίδες λιανικής, τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, τα παραρτήματα τους στην Ελλάδα και τις “ξένες” εταιρείες franchise, κάθε μείωση εργατικού κόστους μεταφράζεται σε “χρήμα” που φεύγει (μέσω ενδο-εταιρικών δανείων, συναλλαγών, κλπ) από την χώρα και την ελληνική αγορά.

Ταυτόχρονα για να εμπεδωθεί το αίσθημα δικαιοσύνης, αλλά και η νομιμότητα, ο ανταγωνισμός, κλπ, επιβάλλεται να ελεγχθούν αποτελεσματικά, μέσα από κοστολογικούς ελέγχους και παρακολούθηση όλης της αλυσίδας εταιρείες-προϊόντα-κλάδοι που συγκροτούν καρτέλ, και που αισχροκερδούν, τόσο εις βάρος των παραγωγών, όσο και εις βάρος των καταναλωτών. Αλλά κυρίως να ανακοινωθούν πρόστιμα που πληρώνονται και να αποκαλυφτούν “ονόματα” και “προϊόντα”, ώστε να μπορεί να δράσει ανάλογα και η «κοινωνία των πολιτών».

Σήμερα, 36 χρόνια μετά την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ είναι χρέος μας να αναδείξουμε την συνάφεια της στρατηγικής μας, των πολιτικών που επιλέγουμε και του τρόπου που αυτές ασκούνται, με τις ιδρυτικές αξίες και τους οραματικούς του στόχους του Κινήματος, αλλά και τις προγραμματικές του δεσμεύσεις, έναντι του λαού, κατά την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση. Για το σκοπό αυτό είναι επιτατική ανάγκη το ΠΑΣΟΚ να ανακτήσει/καλλιεργήσει την αδιαμεσολάβητη επικοινωνία του με τους πολίτες, ώστε η πολιτική του να παρουσιάζεται, να εξειδικεύεται και να εξηγείται από το “ίδιο” και τα κομματικά-κοινωνικά στελέχη του σε κάθε περιοχή και όχι μέσα από τον παραμορφωτικό λόγο των ΜΜΕ και την συστηματική και στρατευμένη διαστρέβλωση των “αντικειμενικών πολιτικών αναλυτών”.

Σε αυτό το βαριά φορτισμένο (επικοινωνιακά) κλίμα καχυποψίας και απογοήτευσης, που έχει καλλιεργηθεί στο λαό από τους διάφορους “καλοθελητές”, πρέπει να δοθεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα ελπίδας. Ένα μήνυμα ότι υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο όχι μόνο για τη σωτηρία της χώρας, αλλά και για την “επόμενη μέρα”. Δηλαδή για την συνολική ανάπτυξη της χώρας και την πραγματική ευημερία των πολιτών στο μέλλον. Ένα σχέδιο που θα αξιοποιεί τις δυνατότητες της χώρας και θα δίνει πραγματικά ίσες ευκαιρίες στην “τελευταία” γωνιά της, και στον “τελευταίο” πολίτη της. Είναι επίσης σημαντικό να δοθούν συγκεκριμένες κατευθύνσεις (νέες τεχνολογίες) και κίνητρα σε παραγωγικές τάξεις στις οποίες επιλέγουμε να επενδύσουμε σαν χώρα (αγρότες, νέοι επιχειρηματίες, νέοι επιστήμονες κ.α.), δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στην καθολική ενίσχυση της εκπαίδευσης, της έρευνας και της κατάρτισης.

Σήμερα, 36 χρόνια μετά την ίδρυση του, ο λαός εξακολουθεί να εμπιστεύεται το ΠΑΣΟΚ ως την μοναδική αξιόπιστη, καθαρή και νομιμοποιημένη πολιτική δύναμη που μπορεί να διαμορφώσει και να διαχειριστεί τους νέους εθνικούς στόχους. Ταυτόχρονα, ο πολιτικός φορέας ΠΑΣΟΚ, εξακολουθεί να είναι ο πιο ζωντανός πολιτικός οργανισμός της χώρας. Στοιχείο που οφείλει να διατηρήσει μέσα από την οργανωμένη και δημοκρατική κομματική λειτουργία, την ανανέωση του και την αυθεντική έκφραση της ελληνικής κοινωνίας και των κοινωνικών τάξεων/δυνάμεων που την απαρτίζουν (χωρίς φέουδα, οικογενειοκρατία και ευνοιοκρατία).

Είναι στο χέρι του Κινήματος να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της περιόδου, αλλά κυρίως να πετύχει την αλλαγή νοοτροπιών και την καλλιέργεια μιας άλλης κουλτούρας στους πολίτες της χώρας. Αυτή η σημαντική αλλαγή μπορεί να διασφαλίσει την παραμονή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, και μετά τις “δύσκολες μέρες”, ώστε οι πολίτες να διαπιστώσουν πραγματικά το μεγάλο έργο που υλοποιείται αυτή την περίοδο. Ακόμα μεγαλύτερη σημασία από την “αλλαγή” της χώρας, έχει η διατήρηση των νέων δομών, θεσμών, λειτουργιών και αποτελεσμάτων και μετά την “κρίση”. Επίσης οι νέες νοοτροπίες, που χρειάζονται, πρέπει να εμπεδωθούν και στον «κομματικό μηχανισμό», ώστε να μην έχουμε «πισωγυρίσματα» και να μπολιάσουν ολόκληρη την κοινωνία.

Η επιτυχία του ΠΑΣΟΚ και η συστράτευση όλων των στελεχών του, χωρίς δόλο και υστεροβουλίες, στο πλευρό του Γιώργου Α. Παπανδρέου, είναι αναγκαία συνθήκη για την επαναφορά της πολιτικής στο προσκήνιο και την επαναθεμελίωση της εμπιστοσύνης του λαού μας προς το πολιτικό σύστημα. Σήμερα 36 χρόνια μετά είμαστε περήφανοι για την ιστορία του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος και πιστεύουμε ότι για την συντριπτική πλειοψηφία των μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ “…οι αξίες μας παραμένουν αδιαπραγμάτευτες”. Στρατευόμαστε στο μετερίζι του αγώνα, δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου και στην Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, για να φέρουμε πιο κοντά και να κάνουμε πιο απτό το όραμα της 3ης του Σεπτέμβρη.

36 χρόνια ΠΑΣΟΚ:

36 χρόνια δικαιώνουμε τις προσδοκίες των πολιτών και υπηρετούμε το τετράπτυχο

Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Δικαιοσύνη – Δημοκρατική Διαδικασία.


ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ για την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ
Ενεργοί πολίτες-μέλη του ΠΑΣΟΚ
__________________________________________________
Ιστοσελίδα:www.sosialistikiparemvasi.wordpress.com
Επικοινωνία:sosialistiki.parembasi@gmail.com

Τα τελευταία χρόνια ακούμε, αλλά κυρίως πλέον βιώνουμε, όλοι μια μεγάλη καπιταλιστική κρίση, που για πρώτη φορά πλήττει πολλές χώρες και λαούς. Μάλιστα βιώνουμε την πρώτη καπιταλιστική (συστημική) κρίση της εποχής της παγκοσμιοποίησης, η οποία πλήττει τον δυτικό αναπτυγμένο κόσμο και όχι τις “αναδυόμενες οικονομίες” της Άπω Ανατολής ή τις “αναπτυσσόμενες χώρες” της Λατινικής Αμερικής. Αυτή η κρίση όπως και όλες οι προηγούμενες έρχεται μετά από μια μεγάλη περίοδο ανάπτυξης. Μια περίοδο μεγάλων επενδύσεων και τεραστίων κερδών, τόσο στο επίπεδο της πραγματικής, όσο και στο επίπεδο της χρηματοπιστωτικής οικονομίας.

Η αναπτυξιακή πορεία που προηγήθηκε στηρίχτηκε σε πήλινα -χρηματοπιστωτικά- πόδια και κυρίως στο ιδεολόγημα της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς. Σε ένα ιδεολόγημα το οποίο επιβλήθηκε ως πολιτική “αναπτυξιακού ρεαλισμού” σε όλο τον ανεπτυγμένο -και όχι μόνο- κόσμο στην μετα-ψυχροπολεμική εποχή, από το 1989 και μετά. Η λογική της αγοράς ήταν έτσι και αλλιώς κυρίαρχη και συστημική στις ΗΠΑ, αλλά εξαπλώθηκε χάρις στην αποδοχή της καταρχήν από τα κόμματα της Ευρωπαϊκής (νεοφιλελεύθερης) Δεξιάς (Μ. Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία) και στην συνέχεια εξαιτίας του “συμβιβασμού” (“λαγνεία” της ανάπτυξης και των δεικτών) με αυτή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας (Μπλερ, Σρέντερ, Σημίτης).

Βασικό αξίωμα αυτής της πολιτικής ήταν ότι η ανάπτυξη μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την συγκέντρωση κεφαλαίων, την επένδυση τους σε νέες χώρες και την διείσδυση σε νέες αγορές. Προκειμένου αυτή η διαδικασία να γίνει επιτυχής επιβαλλόταν να μην υπάρχουν περιορισμοί στη κίνηση των κεφαλαίων και στο διασυνοριακό εμπόριο (δασμοί, διπλή φορολόγηση, κλπ). Σε πρώτη φάση -υπό το καθεστώς της ιδεολογικής επικράτησης της Δύσης- η πορεία δεν είχε έντονες εθνικές συγκρούσεις. Όλες οι επιχειρήσεις του “δυτικού κόσμου” είχαν τεράστιες δυνατότητες και πλήρη πολιτική στήριξη από τις Κυβερνήσεις τους να διεκδικήσουν (ακόμα και από κοινού) πλουτοπαραγωγικές πηγές, υποδομές και αγορές σε όλα τα σημεία του πλανήτη.

Οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων έβλεπαν ως σωτηρία, τις δυτικές επενδύσεις κυρίως επειδή έβλεπαν ως “όραμα” τον “δυτικό τρόπο ζωής”. Οι ίδιες και οι λαοί τους αποτέλεσαν ένα άναρχο πεδίο επενδύσεων, εξαγορών και ανάπτυξης δεικτών και αριθμών. Έχοντας πιστέψει ότι η ελευθερία, αλλά και ο υλικός πλούτος που χαίρονταν οι πολίτες της Δύσης ήταν σύμφυτος με το σύστημα “οικονομίας και κοινωνίας” που αυτή πρέσβευε, δέχονταν τα πάντα. Έτσι οδηγηθήκαμε μια περίοδο αναρχίας και ευφορίας για τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, παράνομου πλουτισμού για τους διαδόχους των κομμουνιστών, και φτώχειας, εξαθλίωσης και μετανάστευσης για τους λαούς της Ανατολικής Ευρώπης. Η έλλειψη άλλου πόλου οδήγησε σε παρόμοιες καταστάσεις τόσο την Λ. Αμερική, όσο και την Άπω Ανατολή.

[Φυσικά οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης -αλλά και άλλοι- δεν κατανόησαν ότι η ποιότητα και η καταναλωτική ζωή των “δυτικών” στηριζόταν στην ύπαρξη του δικού τους πολιτικο-οικονομικού συστήματος που έθετε κάποια άλλα “ελάχιστα” πλαίσια επιπέδου κοινωνικής ασφάλειας (παιδεία, υγεία, ασφάλιση) τα οποία όφειλε να καλύπτει και το “δυτικό σύστημα” για να επιβιώσει ιδεολογικοπολιτικά.]

Σε αυτή την περίοδο οι χώρες της δύσης μοίρασαν στα πλαίσια του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου τα “λάφυρα” του Ψυχρού Πολέμου. Αυτός ο “καταμερισμός” συνοδεύτηκε από σειρά ρυθμίσεων που ενίσχυαν τις δυνατότητες των μεγάλων επιχειρήσεων (για τις οποίες δούλευαν πλέον οι εθνικές κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών), έθεταν υπό τους “κανόνες της αγοράς” ακόμα και αγαθά πρώτης ανάγκης (βασικά τρόφιμα, νερό, κλπ) και αντιμετώπιζαν όλα τα αγαθά με όρους “χρηματιστηρίου” (προσφορά,-ζήτηση, τζόγος στην μείωση/αύξηση/πρόβλεψη της παραγωγής, των φυσικών καταστροφών, κλπ.)

Αυτή η άκρατη αποθέωση του ελευθέρου εμπορίου συνοδεύτηκε και από την ασυδοσία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, των λεγομένων επενδυτών ή κοινώς των “αγορών”. Αυτό το κομμάτι του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο δεν συμμετέχει άμεσα στην παραγωγική οικονομία, είναι η κερκόπορτα που άνοιξε την κρίση που ζούμε. Όλοι οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς στην πραγματική οικονομία υπάκουαν σε κάποια πραγματική βάση και αναφέρονταν σε υπαρκτά προϊόντα ανάγκες (έστω και υπό το καθεστώς της διαφημιστικής πλύσης εγκεφάλου των καταναλωτών) ή ελλείψεις.

Αντίθετα η χρηματιστηριακή οικονομία επιδιώκει την συσσώρευση κεφαλαίου όχι μόνο στη βάση βελτίωσης της οικονομικής θέσης, της ανταγωνιστικότητας ή της παραγωγικότητας επιχειρήσεων ή οικονομικών κλάδων, αλλά και στην βάση της καταστροφής τους! Όχι μόνο στην βάση πραγματικών δεδομένων, αλλά και στην βάση εκτιμήσεων. Εκτιμήσεων που αν εκπληρώνονταν το κέρδος για όσους τις αναδείκνυαν γινόταν τεράστιο. Μέχρι πριν μερικά χρόνια τα χρηματιστηριακά κεφάλαια επένδυαν σε κάποια εταιρεία για να κερδίσουν είτε από την βελτίωση της θέσης της στην αγορά (ή σε νέες αγορές), είτε από ενδεχόμενες συγχωνεύσεις και οικονομίες κλίμακας, είτε ακόμα και από την μετεξέλιξη ή την μεταπώληση της (ολόκληρη ή τεμαχισμένη). Σήμερα επενδύουν στην καταστροφή (ή στην εκτίμηση εξελίξεων) επιχειρήσεων, κλάδων ή ακόμα και χωρών, αδιαφορώντας για τις ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες.

Αυτό το “αυτόνομο” χρηματιστηριακό κεφάλαιο σήμερα (και σχεδόν πάντα) βρίσκεται υπό Αγγλοσαξονική επιρροή. Όλα τα “νέα χρηματιστηριακά προϊόντα” παράχθηκαν στις ΗΠΑ, μετά την κατάργηση διάφορων περιορισμών που υπήρχαν, και πουλήθηκαν σε ολόκληρο το κόσμο. Αυτά τα “προϊόντα” τα οποία “φέρονται” ως “υπεύθυνα για την κρίση”, είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου. Η κατάρρευση τους οδήγησε σε μια προσωρινή κρίση το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Δυστυχώς όμως αυτό το σύστημα είναι τόσο σύμφυτο με το καπιταλιστικό σύστημα, αφού αποτελεί την “ατμομηχανή κεφαλαίων” και φορέα της “ροής επενδύσεων”, που καμία εθνική κυβέρνηση δεν μπορούσε να το αφήσει να καταρρεύσει.

Όλοι λοιπόν θυμόμαστε τα περίφημα “πακέτα στήριξης” που ιδιαίτερα στις ΗΠΑ και την Μ. Βρετανία έφτασαν σε τεράστιο ύψος -αφού αυτές οι χώρες δεν δεσμεύονται από τους περιορισμούς στους μακροοικονομικούς δείκτες των χωρών της ΟΝΕ- και οδήγησαν ακόμα και σε κρατικοποίηση τραπεζών και επιχειρήσεων. Αυτά τα πακέτα, που χρηματοδοτήθηκαν από τα δημόσια ταμεία, δηλαδή από τους φορολογούμενους κάθε χώρας, οδήγησαν σε τεράστια ελλείμματα τα ίδια τα κράτη. Από αυτό το σημείο και μετά εκδηλώνεται με τον πιο σκληρό τρόπο η δεύτερη φάση ενός παγκόσμιου οικονομικού πολέμου (κρίση ελλειμμάτων-κερδοσκοπικές επιθέσεις σε εθνικά ομόλογα και στο Euro). Ενός πολέμου που έχει και εθνικά χαρακτηριστικά, αλλά κυρίως υπακούει στον ανταγωνισμό των καπιταλιστικών μητροπόλεων (ΗΠΑ, Γερμανία, Κίνα, Ιαπωνία, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, κλπ) που κορυφώνεται όσο περνάνε τα χρόνια.

Η πρώτη φάση αυτού του πολέμου πέρασε απαρατήρητη στην Ελλάδα με ευθύνη της δεύτερης Κυβέρνησης Σημίτη (ο “εκσυγχρονισμός” περιορίστηκε σε μεγάλα έργα που δεν είναι και τόσο “ελληνικά”, και στην οικονομική ενίσχυση των επιχειρήσεων του μιντιακού επιχειρηματικού λόμπι -που θεοποίησε τις “επιτυχίες” και τα πρόσωπα εκείνης της περιόδου- και της μικρομεσαίας κομματικής νομενκλατούρας), αλλά κυρίως εξαιτίας της “μη Κυβέρνησης” της Νέας Δημοκρατίας. Αυτή την φάση οφείλουμε να την εξετάσουμε αναλυτικά, γιατί αυτή είναι το τρένο το οποίο υποτίθεται ότι πρέπει να προλάβουμε. Η φάση αυτή ακούγεται σήμερα από τους εμπειρογνώμονες -δια των λαλίστατων χρυσοπληρωμένων δημοσιογράφων- με τον όρο “μείωση ανταγωνιστικότητας” ή “κατάρρευση αναπτυξιακού μοντέλου”

[Η κατάρρευση αυτή “συμπαρασύρει”, όπως λένε την “κατάρρευση του πολιτικού συστήματος”, το οποίο συλλήβδην φταίει για όλα…χωρίς να αναγνωρίζονται τα επιτεύγματα, ενώ οι πολίτες εμφανίζονται εντελώς άμοιροι ευθυνών. Στην ουσία οι opinion makers μας λένε -με άλλα λόγια- ότι το πολιτικό σύστημα είναι τόσο πολύ εξαρτημένο από το λαό, και τις ανάγκες του -ρουσφετολογικές ή πραγματικές- που πλέον δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα αυτών που τους πληρώνουν (καναλάρχες) και πρέπει να γκρεμιστεί, μέσα από “νέα κόμματα”, ακόμα και τύπου Μπερλουσκόνι (επιτυχημένος manager/διαχειριστής, χωρίς πολιτικές ευαισθησίες, που ξέρει τι “πρέπει να γίνει”, αποξενωμένος από τον λαό). Παράλληλα ο λαός είναι τόσο “προσκολλημένος” σε κάποια “πολιτικά τζάκια” που η μόνη λύση είναι να απαξιωθούν…].

Η πρώτη φάση του “παγκόσμιου οικονομικού πολέμου” ξεκινάει κυρίως από το 1999.. Μαζί με την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση τελειώνει η περίοδος εφορίας και “κοινής πορείας” των χωρών της “Δύσης” (“παρατράγουδα” με τις νομισματικές ισοτιμίες υπήρχαν και το 1992-93-94, μετά την ψήφιση της Συνθήκης του Μάαστριχ). Οι κανόνες είχαν πλέον τεθεί. Η παγκοσμιοποίηση ήταν πλέον γεγονός. Η ελεύθερη αγορά ήταν πραγματικότητα. Μάλιστα μέσα σε αυτή την παγκόσμια αγορά υπάρχουν πλέον και οργανωμένες -ισχυρές- υπο-ενότητες/αγορές, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια Ένωση κρατών που θα επιχειρούσε να αποκτήσει για πρώτη φορά, κοινό νόμισμα και διακήρυττε την πολιτική ενοποίηση της. Ήταν προφανές ότι μετά την δημιουργία του Euro, του πρώτου και μοναδικού νομίσματος που μπορούσε να πλήξει το δολάριο, ως αποθεματικό νόμισμα και ως νόμισμα διεθνών συναλλαγών, “οι καλές μέρες” τέλειωναν οριστικά.

Ο εμπορικός και οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ των δυο πολιτικών και οικονομικών πόλων της Δύσης ήταν πλέον γεγονός. Σε αυτό τον ανταγωνισμό ο καθένας μπήκε με τα “όπλα” του, πολιτικά, οικονομικά, ερευνητικά-τεχνολογικά, κοινωνικά, στρατιωτικά, κλπ. Δυστυχώς όμως στην Ευρώπη δεν υπήρχε ομοιογένεια. Δεν υπήρχε μια ενιαία κοινωνική βάση, δεν υπήρχε μια ενιαία βάση οικονομικής ανάπτυξης, φορολογικής-ασφαλιστικής οργάνωσης, κλπ. Κυρίως όμως δεν υπήρχε ένα ενιαίο κέντρο πολιτικής διοίκησης και ακόμα χειρότερα μια συναντίληψη για το κοινό μέλλον και τον ρόλο του “καθενός”. Η “στρατηγική της Λισαβόνας που θα προσπαθούσε να καλύψει τουλάχιστον το “ανταγωνιστικό κενό” δεν είχε τα εργαλεία για να υλοποιηθεί.

Έτσι η Ευρωπαϊκή Ένωση άρχισε να δέχεται χτυπήματα τόσο σε πολιτικό, όσο και σε οικονομικό επίπεδο από τις ΗΠΑ και βρέθηκε πολύ γρήγορα σε μειονεκτική θέση. Αρχικά πέρασε σε δεύτερη μοίρα στην διαχείριση πάρα πολλών διεθνών εξελίξεων, μην έχοντας και την δυνατότητα να τις εμποδίσει, όχι τόσο λόγω έλλειψης ισχύος, αλλά κυρίως λόγω έλλειψης συνοχής και ομοιογένειας. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο χειρισμός του πολέμου στο Ιράκ. Αντίθετα η ΗΠΑ έχοντας στο “τιμόνι” την σκοταδιστική, εθνικιστική και αντικοινωνική Κυβέρνηση του Μπους “κέρδισαν” τα πρώτα βήματα σε αυτόν τον ανταγωνισμό. Άλλωστε μπορούμε να πούμε ότι οι ΗΠΑ, ως ένα κρατικό σύστημα που χαράζει υπό το ίδιο στρατηγικό πρίσμα εθνική-εξωτερική, οικονομική και στρατιωτική πολιτική είχαν έτσι και αλλιώς πλεονέκτημα.

[Στην ουσία ο Μπους επανέφερε τις ΗΠΑ στην διεθνή σκακιέρα με λογική “ψυχροπολεμικής υπερδύναμης”.]

Η Ευρώπη δέχτηκε ακόμα ένα εσωτερικό πολιτικό χτύπημα, με την αδυναμία προώθησης του κοινού Συντάγματος, που διεύρυνε το χάσμα μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών και ξεθώριασε για πρώτη φορά σε επίπεδο λαού/κοινωνίας το όραμα της Ευρώπης. Το όραμα -και η ασφάλεια που θα παρείχε- ξεθώριασε τόσο πολύ, ώστε η επιθετική υπερδύναμη ήρθε για μια ακόμα φορά να εγγυηθεί τα σύνορα της ίδιας της Ευρώπης -έναντι της αναγεννημένης Ρωσίας- με την περίφημη αντιπυραυλική ασπίδα σε Τσεχία και Πολωνία.Η υποβάθμιση της Ευρώπης έγινε ακόμα πιο έντονη από τις εξελίξεις στην Λατινική Αμερική. Η πολιτική αλλαγή σε πολλές χώρες αυτής της Ηπείρου έπληξε κυρίως τα ευρωπαϊκά συμφέροντα (Γαλλίας, Ισπανίας, Πορτογαλίας, κλπ) σε σημαντικούς τομείς φυσικών πόρων. Αντίθετα οι ΗΠΑ έχοντας ηγεμονικό ρόλο στην Ζώνη Ελευθέρου Εμπορίου της Β. Αμερικής και διατηρώντας ικανοποιητικό έλεγχο σε Βραζιλία και Αργεντινή (μετά την επέλαση του ΔΝΤ) διατήρησε την θέση της …

[Άλλωστε αγνοεί επιδεικτικά τους λεονταρισμούς Τσάβες, ακριβώς γιατί δεν πλήττεται στρατηγικά και άμεσα. Ο έλεγχος του Ιράκ και ο επιδιωκόμενος έλεγχος του Πακιστάν αποτελούν το νέο επιδιωκόμενο στρατηγικό πλεονέκτημα σε επίπεδο πόρων και εδαφών…-νότια της Ρωσίας και της Κίνας- αφού πλέον αυτές αποτελούν την “νέα ενδεχόμενη απειλή” -σε επίπεδο πρώτων υλών και οικονομικών/συναλλαγματικών δεδομένων- του εκ νέου μονοπολικού (?) κόσμου. Το “σχήμα” των “G-20”, ούτε καν απασχόλησε αυτές τις μέρες τα ελληνικά ΜΜΕ και μάλλον αποτελεί “τρικ” παγκόσμιας διακυβέρνησης… Πρακτικά οι “G-20” περισσότερο απελευθερώνουν τις ΗΠΑ από τις πιο σκληρές διαπραγματεύσεις και τις δεσμευτικές αποφάσεις των G7-8, ειδικά σε αυτή την περίοδο κρίσης, όπου κάθε χώρα προσπαθεί να ξεκινήσει από καλύτερη θέση την επόμενη φάση ανάπτυξης.]

Η γεωστρατηγική ενίσχυση των ΗΠΑ, η εσωτερική αποδυνάμωση της Ευρώπης (αποτέλεσμα της άλογης διεύρυνσης και της μη εμβάθυνσης) και η οικονομική ανασυγκρότηση της Ρωσίας ενίσχυσαν τις φυγόκεντρες δυνάμεις μέσα στην Ένωση. Κάθε χώρα επιχείρησε να διαμορφώσει την δική της στρατηγική και λίγο ως πολύ κλείστηκε στο καβούκι της. Προώθησε πολιτική διμερών σχέσεων και μάλιστα αντιφατική. Οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ενίσχυαν την σχέση τους με τις ΗΠΑ και την Μ. Βρετανία (όπως περιγράφηκε παραπάνω) και οι χώρες του Euro (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, κλπ) αναζητούσαν πρόσβαση στην “ενεργειακή αγκαλιά” της Ρωσίας.

Με βάση όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ηττήθηκε κατά κράτος στην πρώτη φάση αυτού του πολιτικού, γεωστρατηγικού και οικονομικού πολέμου. Αυτή η ήττα συνεχίζεται αφού εξακολουθεί να μην αναζητά διέξοδο στις πολιτικές συνοχής και οικονομικής ενοποίησης. Αντίθετα υπό το βάρος δεξιών, φοβικών-κοντόφθαλμων και εθνικά αμυντικών -κατά βάση- Κυβερνήσεων παρέμεινε προσκολλημένη -με ευλαβικό και αρτηριοσκληρωτικό-τεχνικό τρόπο- σε μια ανίσχυρη νομισματική ένωση, σε ιδεοληψίες του παρελθόντος (Ανατολική Ευρώπη: φοβία έναντι της Ρωσίας, μη εμπέδωση της ευρωπαϊκής ιδέας, Γερμανία: εμμονή στην ισχύ του νομίσματος και την σταθερότητα) και σε “μεγαλοϊδεατισμούς” (Γαλλία: Μη συμμετοχή στον πόλεμο του Ιράκ, Παρέμβαση Σαρκοζύ στην Γεωργία, κλπ).

Συμπερασματικά, λοιπόν οι ισχυρές χώρες της Ευρώπης έχασαν την επιρροή της στην Ανατολική Ευρώπη. Έχασαν οικονομικά ερείσματα στην Λ. Αμερική. Απενεργοποιήθηκαν (ως διαμορφωτές εξελίξεων) στον πόλεμο του Ιράκ. Περιθωριοποιήθηκαν -δραματικά- στα θέματα της Μ. Ανατολής (είναι αστείος ο ρόλος του Μπλερ). Αναγκάστηκαν να παγώσουν την πορεία πολιτικής ενοποίησης. Δεν απέτρεψαν τις ενδοενωσιακές αντιπαραθέσεις. Η “ευρύτερη” αυτή ήττα έφερε σε πιο δύσκολη θέση την ανταγωνιστικότητα και τις αναπτυξιακές προοπτικές της Ευρώπης. Αφού δεν υπήρχαν κοινές οικονομικές πολιτικές, αφού δεν υπήρχαν θεσμοί οικονομικού συντονισμού, κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής άμυνας ο ευρύτερος καπιταλιστικός ανταγωνισμός οδήγησε και σε έναν ενδο-ευρωπαϊκό ανταγωνισμό. Η Γερμανία ως η πιο ισχυρή χώρα της Ευρώπης, και ως ατμομηχανή του κοινού νομίσματος ακολούθησε μια πολιτική αυτοδύναμης συντήρησης και ανάπτυξης μέσα από την συγκράτηση μισθών (στα πλαίσια εθνικής κοινωνικής συμφωνίας) η οποία στην ουσία έπληξε τις χώρες της Ευρωζώνης -ως σημαντικότερο εμπορικό εταίρο της λόγω Euro.

[Απ’ όλα τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι η ΕΕ ακύρωσε σε στρατηγικό επίπεδο την τελευταία δεκαετία όλα όσα πέτυχε την προηγούμενη δεκαετία ως “ισότιμος εταίρος” των ΗΠΑ στην “αυγή της παγκοσμιοποίησης”. Ταυτόχρονα έχασε σχεδόν το σύνολο των ουσιαστικών χαρακτηριστικών της που την διαφοροποιούσαν ως πολιτικό και διοικητικό μόρφωμα “ένωσης κρατών και λαών” (πρότυπο) σε παγκόσμιο επίπεδο.]

Παράλληλα, η Γερμανία, μαζί με άλλες ισχυρές χώρες του Euro, ακολούθησε μια πολιτική επεκτατισμού των επιχειρήσεων της (εξαγορές), προκειμένου να διασφαλίσει νέες πηγές πλούτου και νέες αγορές. Αυτές οι πολιτικές ενίσχυσαν τις ανισότητες Βορρά-Νότου. Ουσιαστικά η δεξιά Ευρώπη είδε και βλέπει τη “νέα τάξη πραγμάτων” ως εθνική πρόκληση και όχι ως Ευρωπαϊκή πρόκληση! Σήμερα μοιάζει να ακολουθείται μια ακόμα χειρότερη πορεία, δηλαδή κατ’ ουσία αντίστροφη. Αυτή της “απο-ενοποίησης” της Ένωσης. Ουσιαστικά οδηγούμαστε ακόμα και σε “δορυφοριοποίηση” χωρών μέσα από νέους “εθνικούς” ανταγωνισμούς και υλοποίηση εθνοκεντρικών οικονομικών επεκτατισμών (ακόμα και ο μηχανισμός στήριξης μπορεί να οδηγήσει σε τέτοια φαινόμενα μέσα από την μετατροπή του “χρέους προς τις αγορές” σε “χρέος προς κράτη”).

Δηλαδή αντί κάθε χώρα να συνεισφέρει το δικό της μερίδιο πλούτου, ανάπτυξης και πολιτικών ή γεωστρατηγικών δυνατοτήτων, οδηγηθήκαμε ώστε κάθε χώρα να συμπεριφέρεται/δρα σα να μην υπήρχε η Ε.Ε. Έτσι χώρες με αναπτυξιακά προβλήματα, περιορισμένη εξωστρέφεια, στρεβλή επιχειρηματικότητα και αντιπαραγωγικές δημόσιες λειτουργίες, όπως η Ελλάδα, η οποία βρισκόταν παράλληλα υπό την καθοδήγηση μιας άτολμης, πελατειακής, ρουσφετολογικής και πολιτικά υποτελούς Κυβέρνησης (στην Ευρωπαϊκή δεξιά, με αντάλλαγμα εσωτερικής κατανάλωσης πολιτικές διευκολύνσεις), έχασαν το τρένο και συναίνεσαν (και πιέζονται και πάλι) στο ξεπούλημα του πλούτου τους, σε συνέχεια δήθεν ανταγωνιστικών-αναπτυξιακών αναδιαρθρώσεων.

Σήμερα η Ε.Ε. και η Ελλάδα βρίσκονται σε ένα πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι. Η παγκόσμια κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που εξελίχθηκε σε κρίση της πραγματικής οικονομίας, σήμερα εξελίσσεται σε κρίση ελλειμμάτων και χρέους των χωρών (δεύτερη φάση του πολέμου, όπου πλήττονται πρώτα οι αδύναμες χώρες του Euro, από την χρηματιστηριακή υπερδύναμη). Αυτή η κρίση με βάση όλα όσα είπαμε ότι έχουν συμβεί τα προηγούμενα χρόνια -σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο- μπορεί να πλήξει καίρια μόνο την Ευρωπαϊκή Ένωση και το νόμισμα της. Ο “χρηματιστηριακός καπιταλισμός” είναι ασφαλής -παρά τις πιέσεις Ομπάμα- στις ΗΠΑ. Παράλληλα πλέον έχει θέσει υπό ομηρία ανεπτυγμένες χώρες αφού η πραγματική οικονομία δεν έχει ανακάμψει και ελέγχει μεγάλο μέρος των εθνικών χρεών τους…. (με στόχο να ελέγξει τις πηγές πλούτου/παραγωγής και το δίκτυο μεταφορών…Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ισπανίας…κλπ)

[Τουλάχιστον 10 Ευρωπαϊκές χώρες κατέρρευσαν ή μπορούν να καταρρεύσουν μέσα σε 1-2 χρόνια. Φυσικά μαζί με αυτές θα καταρρεύσει και η κατανάλωση/ζήτηση των πολιτών τους και το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο. Αυτή η κατάρρευση μοιραία θα συρρικνώσει την παραγωγική βάση, και άρα θα κλονίσει ακόμα και το “Γερμανικό εξαγωγικό θαύμα” της κοντόφθαλμης Μέρκελ. Αυτός άλλωστε είναι ο τελικός στόχος στην παγκόσμια σκακιέρα]

Όσο οι εθνικές οικονομίες της Ευρώπης επιδιώκουν να αντιμετωπίσουν την κρίση μόνο σε εθνικό επίπεδο. Όσο τα Ευρωπαϊκά κράτη ανταγωνίζονται εμπορικά και αναπτυξιακά κυρίως μεταξύ τους μεγαλώνοντας τα μεταξύ τους εμπορικά ελλείμματα και τις ανισότητες. Όσο στηρίζουν τις χρηματοπιστωτικές τους επιλογές στους οίκους αξιολόγησης και τις επενδύσεις/δανεισμό τους στα Hedge funds των ΗΠΑ. Όσο αντιλαμβάνονται το Σύμφωνο Σταθερότητας ως αγκυλωμένο/αξιωματικό μηχανισμό. Όσο στερούνται ενιαίας αναπτυξιακής λογικής που θα αντιλαμβάνεται ότι η συνολική ανάπτυξη της Ευρώπης μπορεί να στηριχτεί μόνο στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κράτους-μέλους χωριστά. Όσο αντιμετωπίζεται το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο ως παράγοντας “περιορισμού της ανταγωνιστικότητας”. Όσο οι δημόσιες πολιτικές στην υγεία, την παιδεία, τις υποδομές και την ενέργεια περιορίζονται στην διαχείριση της μετάβασης τους προς ιδιωτικά μονοπώλια. Όσο δεν υπάρχει ενιαία Ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική που θα εντείνει την ενιαία/κεντρική συνεργασία με την Ρωσία και που θα χαράζει αυτόνομη & ενιαία πορεία στην Μ. Ανατολή…

…Τόσο θα συρρικνώνεται ο ρόλος της Ευρώπης, τόσο θα βρίσκεται σε αναπτυξιακή κρίση, τόσο θα καταφεύγει στην συμπίεση των πολιτών της προκειμένου να επιδιώξει βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της, τόσο θα υποχωρεί ως πρότυπο πολιτικό-κοινωνικό μόρφωμα. Εδώ και πολλά χρόνια οι ευρωπαϊκές ηγεσίες στερούνται οράματος, στερούνται διορατικότητας, στερούνται ενιαίας διεθνιστικής-ευρωπαϊκής λογικής. Όλα τα φαινόμενα που περιγράψαμε και όλοι οι κίνδυνοι που υπάρχουν είναι απόρροια της δεξιάς πλειοψηφίας της Ευρώπης. Μιας δεξιάς που είναι μονεταριστική και αντικοινωνική. Μιας δεξιάς που αντιλαμβάνεται τα κοινωνικά αγαθά με αγοραίους όρους και τις ανάγκες ή τα προβλήματα των πολιτών ως στατιστικούς δείκτες. Οι λαοί της Ευρώπης -στο σύνολο τους- επιβάλλεται πάση θυσία να ανατρέψουν αυτή την “πλειοψηφία της συμφοράς”. Μια πλειοψηφία που ανέχτηκε την “κατρακύλα” της Ελλάδας του Κώστα Καραμανλή, με αντάλλαγμα πολιτική συναλλαγή (απογραφή Αλογοσκούφη, υποψηφιότητα Μπαρόζο, κλπ) και οικονομικό επεκτατισμό με στόχο την “γερμανοποίηση” του εθνικού πλούτου. Που σε αυτή την διαδικασία χρησιμοποίησε μεσάζοντες που σήμερα το παίζουν τιμητές!

Σήμερα ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή συμπαιγνία. Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο εξωθεί την Ελλάδα σε πτώχευση ή σε προσφυγή στον “μηχανισμό” προκειμένου να πλήξει το Euro, να ανοίξει τον δρόμο για την διαδοχική αποδυνάμωση και άλλων ευρωπαϊκών χωρών, και να διασφαλίσει τις ομολογιακές επενδύσεις του, αλλά και τα κέρδη της κερδοσκοπίας των τελευταίων μηνών. Οι Ευρωπαϊκές χώρες δημιούργησαν τον μηχανισμό -μετά από μεγάλες πιέσεις και υπό την διορατικότητα του Γιώργου Παπανδρέου- προκειμένου να διασφαλίσουν τα ομόλογα των δικών τους χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (που θα πλήττονταν από μια πτώχευση της Ελλάδας), να περισώσουν το Euro, -δίνοντας μήνυμα αποφασιστικότητας- και να διατηρήσουν ή να επεκτείνουν τις επενδύσεις τους στην Ελλάδα. Παράλληλα η Γερμανία εισήγαγε το ΔΝΤ στο μηχανισμό ως “φόβητρο” για άλλες χώρες τις οποίες καλεί να ακολουθήσουν την δική της λογική δημοσιονομικής πειθαρχίας και περιορισμού του εργασιακού κόστους, με προφανείς αρνητικές συνέπειες στο επίπεδο διαβίωσης και στην ανάπτυξη. Το ΔΝΤ αποδέχεται να συμμετάσχει στον μηχανισμό προκειμένου να θέσει υπό “δέσμευση” μέρος του ευρωπαϊκού εθνικού πλούτου (αποκρατικοποιήσεις), υπό αμφισβήτηση το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο (που παραμένει πρότυπο για τον υπόλοιπο κόσμο, ακόμα και για τις ΗΠΑ) και υπό “κηδεμονία” το Euro.

Το ελληνικό οικονομικό κατεστημένο (ΣΚΑΙ, MEGA) στηρίζει την προσφυγή στον (οποιοδήποτε) μηχανισμό, προπαγανδίζει την ανάγκη αποδόμησης του κοινωνικού μοντέλου (θυσίες), οξύνει την εθνικιστική (με την Γερμανία) και όχι την πολιτική (με την δεξιά) αντιπαράθεση, αμφισβητεί το πολιτικό σύστημα, ακυρώνει το πολιτικό προσωπικό και τρομοκρατεί το λαό, προκειμένου να διασφαλίσει τα κεφάλαια του, τις επενδύσεις του, τον ρόλο του στα Βαλκάνια και τις αναπτυξιακές προοπτικές του, κατά την παγκόσμια ανάκαμψη. Παράλληλα επιδιώκει να διασφαλίσει την ποδηγέτηση των πολιτικών επιλογών της χώρας και να αναμορφώσει το πολιτικό σκηνικό …της επόμενης μέρας.

[Διακαής πόθος τουλάχιστον από το 1993, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου μιλούσε για τα “κεντροδεξιά σενάρια”, προκειμένου να διαμορφώσει συνθήκες μεγάλου συνασπισμού ή τρικομματικής -συστημικής- δεξιάς (κεντρώας φιλελεύθερης συνιστώσας -με τμήμα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ-, λαϊκής κεντροδεξιάς συνιστώσας, παραδοσιακής δεξιάς/ακροδεξιάς συνιστώσας)]

Σε όλο αυτόν τον σχεδιασμό, όσο και αν φαίνεται παράδοξο σε κάποιους, σήμερα, εμπόδιο αποτελούν το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου. Παρά την “φαινομενική προσαρμογή” του ΠΑΣΟΚ στις προσωρινές ανάγκες τους, γνωρίζουν ότι ο Γιώργος πιστεύει σε αυτά που λέει για μεγάλες τομές σε όλα τα επίπεδα πολιτικής. Γνωρίζουν ότι ο Γιώργος διαπραγματεύεται σκληρά -τόσο σε επίπεδο ΕΕ, όσο και σε επίπεδο γεωπολιτικής και εξωτερικής πολιτικής- προκειμένου να πάρει τον χρόνο για να εφαρμόσει τις πολιτικές τομές στην δημόσια διοίκηση (αξιοκρατία, διαφάνεια, εξορθολογισμός, παραγωγικότητα), τις νέες κατευθύνσεις στην ανάπτυξη (με παραγωγική αναδιάρθρωση στην βάση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας και όχι στην βάση του απλού μεταπρατισμού και της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας που αυτοί ασκούν), τη νέα πολιτική δικαιωμάτων και ισότητας (δίκαιο φορολογικό σύστημα, ισονομία-αναμόρφωση δικαιοσύνης και σωφρονιστικού συστήματος, ένταξη μεταναστών, κλπ) και την αναμορφωμένη πολιτική κοινωνικής μέριμνας (παιδεία: μοχλός ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής, υγεία για όλους και όχι για τα “παράσιτα”, κοινωνική ασφάλιση: εγγυημένη, καθολική, δίκαια και αναλογική, χωρίς στρεβλώσεις).

Δηλαδή πολιτικές που όντως -μαζί με το νοικοκύρεμα και τον περιορισμό της σπατάλης (αναμόρφωση του κρατικού προϋπολογισμού, χρήση νέων τεχνολογιών)- μπορούν να βγάλουν την χώρα πολύ γρήγορα από την κρίση και να την θέσουν γρήγορα σε πορεία πλεονασμάτων και αποκλιμάκωσης του χρέους. Στην ουσία παρά τα όσα λένε τα “παπαγαλάκια” το ΠΑΣΟΚ δεν έχει εγκαταλείψει σε κανέναν τομέα τις προεκλογικές του δεσμεύσεις! Με εξαίρεση τον τομέα της δημοσιονομικής πολιτικής (που κινείται περιοριστικά σε επίπεδο αμοιβών και με οριακές αυξήσεις δαπανών σε άλλους τομείς κοινωνικής πολιτικής, υπό την πίεση της ΕΕ) σε όλους τους άλλους τομείς το ΠΑΣΟΚ υλοποιεί το μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα (ίσως με πιο αργούς ρυθμούς λόγω της προσήλωσης στην παρακολούθηση του του Προγράμματος Σταθερότητας & Ανάπτυξης και την αναμόρφωση/συγχώνευση των υπηρεσιών και των φορέων των Υπουργείων, που κινείται παράλληλα με την -σχετικά- προσεκτική επιλογή διοικήσεων, και τον “Καλλικράτη”).

Μέσα σε αυτό το πρίσμα διεθνών εξελίξεων, εθνικών συμφερόντων και κερδοσκοπικών επιδιώξεων. Μέσα σε αυτό το κλίμα ιδιοτελών κομματικών και επιχειρηματικών σχεδιασμών και συμπεριφορών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο απόπειρας εκβιασμού πολιτικών εξελίξεων (δραματοποίηση της κατάστασης/άκριτη αποδοκιμασία του πολιτικού προσωπικού/αόριστη αναζήτηση ενόχων*). Μέσα σε αυτή την προσπάθεια για καλλιέργεια κοινωνικών εκρήξεων, που θα χρησιμοποιηθούν για να αποσταθεροποιήσουν τις άλλες πολιτικές της Κυβέρνησης, και όχι τις πολιτικές λιτότητας, που με πάθος στηρίζουν, ο προοδευτικός κόσμος, ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ έχει μόνο μια ευθύνη. Έχει την ευθύνη να στηρίξει “με νύχια και με δόντια” την παράταξη που επί δεκαετίες εγγυάται τα καθημερινά, αλλά και τα μακροπρόθεσμα λαϊκά συμφέροντα. Έχει την υποχρέωση να δείξει εμπιστοσύνη σε έναν ακόμα Παπανδρέου, που πάντα εγγυόντουσαν το εθνικό και λαϊκό συμφέρον, αξιοποιώντας όλους τους διπλωματικούς χειρισμούς και τις διαπραγματευτικές δυνατότητες, λέγοντας και “NO”, όπου και όταν ήταν (και είναι) απαραίτητο!

Στην Ελλάδα δεν έχει αποτύχει το πολιτικό σύστημα στο σύνολο του για όλα. Απέτυχε η εμμονή του “κατεστημένου” της χώρας να επιδιώκει την εναλλαγή κυβερνήσεων ανά οχταετία, εκτρέποντας συστηματικά (σκάνδαλο Κοσκωτά, απαξίωση της ηθικής του ΠΑΣΟΚ της δεύτερης περιόδου με την γενικόλογη και αόριστη κριτική για σκάνδαλα, για τα “λαμόγια” και για αλαζονεία, που ποτέ δεν ερευνήθηκαν και ποτέ δεν αποδείχτηκαν, προβάλλοντας παράλληλα ένα κοινωνικό και μεταρρυθμιστικό προσωπείο της δεξιάς, που ποτέ δεν είχε και δεν πρόκειται να αποκτήσει στην χώρα μας) την πορεία της χώρας σε κρίσιμες χρονικές περιόδους, και αποτρέποντας την ολοκλήρωση του έργου του ΠΑΣΟΚ. Όλοι γνωρίζουμε ότι θα ήταν διαφορετική η πορεία της χώρας αν δεν μεσολαβούσε η καταστροφική 5ετία Μητσοτάκη, όπου τέθηκε και το πλαίσιο της Συνθήκης του Μάαστριχ. Όλοι ξέρουμε ότι θα ήταν διαφορετική η πορεία της χώρας, αν δεν μεσολαβούσε η 6ετία Καραμανλή και είχε το ΠΑΣΟΚ την ευκαιρία να αξιοποιήσει το αναπτυξιακό απόθεμα της Ολυμπιάδας, των μεγάλων έργων και του Γ’ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης.

Στην Ελλάδα απέτυχε το πελατειακό σύστημα, που και το ΠΑΣΟΚ καλλιέργησε, αλλά και το κρατικοδίαιτο μη παραγωγικό μοντέλο οικονομίας, που τους βόλευε όλους, ακόμα και αυτούς που το κατηγορούσαν (πολιτικούς, επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, ενεργούς πολίτες, κλπ). Ένα πελατειακό σύστημα που κάποιοι θέλουν να καταργηθεί για τους πολλούς, αλλά να εξακολουθεί να υπάρχει -προνομιακά- για τους λίγους ισχυρούς του χρήματος. Άλλωστε για αυτό ενοχλεί πολλούς η παρουσία κάποιου “που δεν χρωστάει σε κανέναν” και επικοινωνεί άμεσα με τον λαό.

Σήμερα, και για τα επόμενα χρόνια, η οργάνωση του ΠΑΣΟΚ έχει μόνο ένα καθήκον. Να διασφαλίσει την επικοινωνία του κινήματος με τον λαό. Να διασφαλίσει ότι θα εξηγηθούν σε όλο το αναγκαίο εύρος οι επιλογές της Κυβέρνησης. Να διασφαλίσει ότι αυτή, μαζί με τον λαό, θα γίνει ο θεματοφύλακας όλων των μεταρρυθμίσεων, που πρέπει να γίνουν, και που το κατεστημένο της χώρας θα προσπαθήσει να εμποδίσει, μέσα από την ακύρωση της σχέσης αξιοπιστίας του ΠΑΣΟΚ με τον λαό (ακόμα και το επίδομα αλληλεγγύης προσπαθούν να το εμφανίσουν ως πεταμένα λεφτά σε περίοδο κρίσης).

Η οργάνωση του ΠΑΣΟΚ οφείλει να αντισταθεί στην μηδενιστική προπαγάνδα των ΜΜΕ και στα αποπροσανατολιστικά και εν πολλοίς “συνομοσιολογικά” πολιτικά επιχειρήματα των άλλων κομμάτων. Το ΠΑΣΟΚ, η οργάνωση του και ο λαός οφείλουν να πρωτοστατήσουν στον διαρκή αγώνα ενάντια στην δεξιά, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Να πρωτοστατήσουν σε έναν αγώνα προκειμένου η κρίση να γίνει ελπίδα, όχι μόνο για την χώρα μας, αλλά και για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο και την περιοχή μας.

Αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει όλους είναι να αποκτήσει η χώρα σύντομα, τον ρόλο που της αξίζει στην ευρωπαϊκή και διεθνή πολιτική σκηνή. Να μπορέσει να ανακτήσει τον πολιτικό και οικονομικό της ρόλο στην ευρύτερη περιοχή μας (Βαλκάνια, Εύξεινο Πόντο, Β. Αφρική, Μ. Ανατολή). Να μπορέσει το ΠΑΣΟΚ, ο λαός και η χώρα, να πρωτοστατήσουν σε ευρύτερους αγώνες στο πλαίσιο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, της ΕΕ και του ΟΗΕ, για ένα άλλο μοντέλο παγκόσμιας ανάπτυξης με κοινωνικό πρόσωπο και περιβαλλοντική ευθύνη. Η μάχη μας εξακολουθεί να στοχεύει στην ανατροπή των πολιτικών που σε παγκόσμιο επίπεδο απειλούν τις κατακτήσεις του δυτικού κόσμου

Επειδή οι λύσεις μπορούν να έρθουν μόνο μέσα από πολιτικές νίκες σε παγκόσμιο επίπεδο, η θέση του Γιώργου Παπανδρέου στην ηγεσία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ήταν και είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο, που θα μπορέσει να αξιοποιηθεί αποτελεσματικότερα, προς αυτή την κατεύθυνση, αμέσως μετά το ξεπέρασμα της “τεχνητής αβεβαιότητας των αγορών” και της “ομηρίας” της εικόνας της χώρας στα διεθνή ΜΜΕ.

Όλοι μαζί οφείλουμε να γίνουμε αυτό που ήμασταν πάντα, το “όπλο” του ΠΑΣΟΚ για την αντιμετώπιση της συκοφαντίας και η ελπίδα του λαού και της χώρας για την “σωτηρία” της. Το εθνικό πατριωτικό καθήκον -σύμφυτο με τις αρχές και τις αξίες του ΠΑΣΟΚ- πρέπει να είναι ο μοναδικός οδηγός μας, αρκεί να κατανοούν όλοι ότι εφαρμόζουμε πολιτικές “ανάγκης” και όχι πολιτικές “ιδεολογικής ταυτότητας” και “προγραμματικής πολιτικής επιλογής”. Αρκεί να κατανοήσουν όλοι ότι οι πολιτικές αυτές είναι προσωρινές και δεν είναι πρόπλασμα για την καλλιέργεια υβριδικών αντιλήψεων “σοσιαλ-φιλελευθερισμού”. Ο νεο-φιλελευθερισμός απέτυχε και η “κοινωνία της αγοράς”είναι πραγματικός εφιάλτης, ας το καταλάβουν κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ, …που αναθάρρησαν τελευταία…

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΛΑΪΚΗ ΚΗΡΙΑΡΧΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ – ΕΙΝΑΙ ΚΙΝΗΜΑ ΛΑΟΥ

* Λένε παντού: “βάλτε τους κλέφτες φυλακή”…“να πληρώσουν αυτοί που τα πήραν” για να πείσουν τον κόσμο ότι το ΠΑΣΟΚ δεν τολμάει…τα κουκουλώνει και συμβιβάζεται με την ανομία και την ‘ρεμούλα’. Μόλις όμως το ΠΑΣΟΚ ανακίνησε το θέμα των εξεταστικών επιτροπών έλεγαν: “…Μα είναι τώρα ώρα για τέτοια; Συναίνεση χρειαζόμαστε όχι πολιτικές-κομματικές συγκρούσεις…»